جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٢ - غزل ٢٠٨ سرو چمان من چرا ميل چمن نمى كند

خواجه با ابيات و بيانات اين غزل اظهار اشتياق به دوست نموده و مى گويد:

چه شده كه دلارام من از طريق مظاهر برايم جلوه گرى ندارد؟ و چرا در چمنزار عالم كه مظهر تجلّيات اوست، جلوه نمى نمايد تا به ديدارش نايل گردم؟.

در جايى ديگر خبر از رسيدن به اين آرزوى خود داده و مى گويد:

و شايد مى خواهد بگويد: چه شده دل من به زينتهاى ظاهرى عالم طبيعت ميلى ندارد و با جمالهاى مظاهر انسى نمى گيرد؟.

شايد علّت، آن است كه:

از آن زمان كه دلم به دام او مبتلا گشته و دوست را با مظاهر، و در مظاهر، با ديده دل مشاهده كرده‌ام، ديگر به خويش و بدن عنصرى و مظاهر توجّهى ندارم. و چون غرق در مشاهده و تماشاى اويم، نمى‌خواهم به چيز ديگرى متوجّه باشم؛ كه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٣، ص ١٣٠.