جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١١ - غزل ٢٠٨ سرو چمان من چرا ميل چمن نمى كند

سرو چمان من چرا ميل چمن نمى كند

همدم گل نمى شود ياد سمن نمى كند

تا دل هرزه گرد من رفت بچين زلف او

ز آن سفر دراز خود عزم وطن نمى كند

پيش كمان ابرويت لابه همى كنم ولى‌

گوشه كشيده است از آن گوش بمن نمى كند

چون زنسيم مى شود زلف بنفشه پر شكن‌

وه كه دلم چه ياد آن عهد شكن نمى كند

با همه عطر دامنت آيدم از صبا عجب‌

كز گذر تو خاك را مشك ختن نمى كند

ساقى سيم ساق من گر همه زهر مى دهد

كيست كه تن چو جام مى جمله دهن نمى كند

دل باميد وصل او همدم جان نمى شود

جان بهواى كوى او خدمت تن نمى كند

دى گله اى زطره‌اش كردم واز سر فسوس‌

گفت كه اين سياه كج گوش بمن نمى كند

دست كش جفا مكن آب رخم كه فيض ابر

بى مدد سرشك من درّ عدن نمى كند

لخلخه ساى شد صبا دامن پاكت از چه رو

خاك بنفشه زار را مشك ختن نمى كند

كشته غمزه تو شد حافظنا شنيده پند

تيغ سزاست هركه را درك سخن نمى كند