جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤١ - غزل ١٩٨ روز وصل دوستداران ياد باد

من كه اكنون در دام بلاى هجران گرفتارم، امّا ياد كسانى كه كوشيدند و آنچه كه وظيفه ايشان بود انجام دادند تا دوست آنان را پذيرفت خوش باد.

و يا مقصود اين باشد كه ياد آنانكه براى نجات من از هجران زحمتها كشيدند، به خير باد؛ ولى: هجران، بلاى ما شد يا رب! بلا بگردان.[٢].

در جايى مى گويد:

اگرچه اشك چشمم در فراق يار به قدرى است كه نبايد از زنده رود اصفهان و باغ كاران يادى كنم، ولى بسيارى اشك ديدگانم و فرو ريختنش بر گونه‌ام ياد زنده رود و باغ كاران اصفهان را به خاطرم مى آورد.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٢، ص ٤٠٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٤، ص ٣٥١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٧، ص ٤١٣.