جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٧ - غزل ١٩٥ دل شوق لبت مدام دارد

خواجه در اين غزل نيز در مقام اظهار اشتياق به دوست مى باشد و چنين مى‌سرايد:

مى‌گويد: اى دوست! دل و عالم خيال و مظهريّتم، همواره اشتياق بهره گرفتن از تو را دارد، نمى‌دانم در ازل از لب و جمال حيات بخشت چه كامى گرفته‌ام؟.

كنايه از اينكه: اثرات معنوى اخذ ميثاق ازلى‌ات، اكنون در عالمِ مظهريّتم نيز اثرى بسزا گذاشته است:

١٣٩٧

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأَنْتَ- لا غَيْرُكَ- مُرادى.»

[١]: (توجّهم از همه بريده و تنها به تو پيوسته و ميل و رغبتم تنها به سوى تو منصرف گشته؛ پس تويى مقصودم، نه غير تو.- نيز:

١٣٩٨

«إِلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى عَلَيْكَ. مِنْكَ أَطْلُبُ الْوُصُولَ إلَيْكَ.»

[٢]: (بار الها! اين ذلّت و خوارى من است كه در پيشگاهت آشكار و پيداست، و اين حال من است كه بر تو پوشيده نيست، از تو وصالت را خواستارم.)

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.