ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٩٩ - فضيلت دعا براى حضرت حجت(عج)

روى تو مى‌گشايد، و در نتيجه تو نيز به خاطر چنگ زدن به ريسمان [ولايت‌] او در دعايى كه براى خود و ديگران مى‌كنى، در زمره فضل او داخل شده، و رحمت و كرم و عنايت خداوند- جلّ جلاله- تو را نيز فرا مى‌گيرد.

و مبادا استادانى را كه از آنها پيروى مى‌كنى، بشمارى و بگويى: من هرگز نديده‌ام كه آنان به آنچه گفتى عمل كنند، و آنها از مولايى كه بدو اشاره نمودى- صلوات اللَّه عليه- غافل، و نسبت به او بى‌اعتنا هستند.

جواب اينكه: به آنچه كه گفتم عمل كن، كه حقّ و واضح است، زيرا هر كس نسبت به مولايش بى‌اعتنا، و از آنچه كه ذكر نمودم غافل باشد، به خدا سوگند كه در اشتباه فضاحت بارى قرار دارد.

و نيز حديثى كه جدّم ابو جعفر طوسى- رضوان اللَّه عليه- همين مطلبى را كه ذكر نموديم، گوشزد مى‌كند. وى روايت نموده كه يكى از ائمّه عليهم السّلام فرمود: در شب بيست و سوّم ماه رمضان مكرّر- در حال سجده و ايستاده و نشسته و به طور كلّى در هر حال كه هستى- و نيز در كلّ اين ماه و در طول عمرت به هر صورت كه ممكن شد، و هر گاه كه در طول عمرت به يادت آمد، اين دعا را مكرّر بخوان. به اين صورت كه بعد از حمد و ستايش خداوند متعال، و صلوات بر پيامبر اكرم حضرت محمّد ٦ بگو:

«اللّهمّ، كن لوليّك فلان بن فلان‌[١] في هذه السّاعة و في كلّ ساعة، وليّا و حافظا و قائدا و ناصرا و دليلا و عينا، حتّى تسكنه أرضك طوعا، و تمتّعه فيها طويلا.»

- خدايا، در اين لحظه و در تمام لحظات، سرپرست و نگاهدار و راهبر و يارى گر و راهنما و ديدبان ولىّ‌ات حضرت حجّة بن الحسن- كه درودهاى تو بر او و بر پدرانش باد- باش، تا او را به صورتى كه خوشايند اوست [و همه از او فرمانبرى مى‌نمايند] ساكن زمين گردانيده، و مدّت زمان طولانى در آن بهره‌مند سازى.

اينك اهتمام ائمّه عليهم السّلام را نسبت به دعا براى آن بزرگوار چگونه مى‌بينى؟ آيا

[١] به جاى فلان بن فلان در هر زمان، حجّت وقت ٧ ذكر مى‌شود، و در زمان ما گفته مى‌شود: الحجّة بن الحسن العسكرىّ صلواتك عليه و على آبائه.