[له‌]، يا أحد من لا أحد له غيرك،[١] يا من لا يزيده كثرة الدّعاء [يا: العطاء] إلّا كرما و جودا، يا من لا يزيده كثرة الدّعاء إلّا كرما و جودا، [يا من لا يزيده كثرة الدّعاء إلّا كرما و جودا،] صلّ على محمّد و أهل بيته، صلّ على محمّد و أهل بيته، [صلّ على محمّد و أهل بيته»

- خداوندا، تنها تو و تنها تو [اميد منى‌]، اميدم جز از تو، جز از تو، و جز از تو بريده شده، اى بى‌همتا، اى بى‌همتايى كه همتايى براى تو نيست، اى بى‌همتايى كه همتايى براى تو نيست، اى بى‌همتايى كه همتايى غير از تو براى تو نيست؟ اى خدايى كه بسيارى دعا جز بر بزرگوارى و جود [يا: عطاى‌] تو نمى‌افزايد، اى كسى كه زيادى درخواست دعا جز به بزرگوارى و بخشش تو نمى‌افزايد، [اى كسى كه بسيار دعا كردن جز به كرم و بخشش تو نمى‌افزايد]، بر محمّد و اهل بيت او درود فرست، بر محمّد و اهل بيت او درود فرست، [بر محمّد و اهل بيت او درود فرست‌].

سپس حاجت خويش را بخواه، بعد طرف راست صورت خود را بر زمين نهاده و مانند گفتار گذشته را بگو، بعد طرف چپ را بر زمين نهاده و مانند آن را بگو، سپس پيشانى را بر زمين گذارده و سجده بجا آور و مانند آن را بگو.

٥- از دعاهاى بعد از نماز عشا براى درخواست وسعت روزى، دعايى است كه عبيد بن زرارة نقل مى‌كند و مى‌گويد: در محضر امام صادق ٧ بودم كه مردى از شيعيان و پيروانش از نادارى و تنگى روزى و اينكه در طلب روزى، شهرها را مى‌گردد ولى جز بر فقر او افزوده نمى‌گردد، شكايت و گله نمود. حضرت به او فرمود: هنگامى كه نماز عشا را بجا آوردى، به آرامى و تأنّى بگو:

«اللّهمّ، إنّه ليس لى علم بموضع رزقى، و إنّما أطلبه بخطرات [تخطر] على قلبى، فأجول في طلبه البلدان، فأنا فيما أنا طالب [يا: أطلب‌] كالحيران، لا أدرى أ في سهل هو أم في جبل، أم في أرض أم في سماء، أم في برّ أم في بحر، و على يدى من، و من قبل من، و قد علمت أنّ علمه‌[٢] عندك، و أسبابه بيدك، و أنت الّذى تقسمه بلطفك، و تسبّبه برحمتك. اللّهمّ، فصلّ على محمّد و آله، و اجعل يا ربّ رزقك لى واسعا، و مطلبه سهلا، و مأخذه قريبا، و لا تعنّنى بطلب‌

[١] در برخى از نسخه‌ها در اينجا اشتباهى رخ داده است كه اصلاح شد.

[٢] در برخى از نسخه‌ها به جاى اين كلمه اشتباها« علميه» آمده است.