ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٦٠ - دعاى حضرت زهراء
رحمتگستر و نعمت دهنده و بسيار بخشنده است. سپاس خدايى را كه خود را از هر آفريدهاى كه او را به حقيقت ربوبيّت و قدرت وحدانيّت مىبيند محجوب فرموده، و لذا ديدگان او را نمىبينند، و اخبار به او احاطه ندارند، و با هيچ مقياسى نمىتوان او را سنجيد، و با هيچ امتحان و سنجش نمىتوان او را توهّم نمود، زيرا او پادشاه جبّار است.
خداوندا، براستى كه جايگاه مرا مىبينى، و سخنم را مىشنوى، و بر امرم اطّلاع دارى، و به آنچه كه در نفسم مىگذرد آگاهى، و هيچ چيز از امرم بر تو مخفى نيست، و بىگمان به خاطر بر آوردن خواستهام به درگاه تو شتافتم، و حاجتم را از تو در خواست، و در باره در خواستم به تو تضرّع و زارى مىنمايم، و به خاطر فقر و حاجت و ذلّت و تنگدستى و سختى و بيچارگى از تو مسألت مىنمايم، و تويى پروردگار آمرزش بخش، تو كسى غير من را مىيابى كه عذابش نمايى، ولى من كسى غير تو را نمىيابم كه مرا بيامرزد، و تو از عذاب من بىنيازى، ولى من به رحمتت نيازمندم، پس به خاطر نيازمندىام به تو و غناى تو از من، و قدرتت بر من و قدرت سرپيچى نداشتن و گريختن من از تو، مسألت دارم كه اين دعا را با اجابت كردنت، و اين نشستم را با رحمتت موافق و قرين، و درخواستم را با كاميابى و برآوردن آن سازگار و قرين گردانى، و امورى را كه سختى آن پنهان است بر من آسان فرما، و اشيايى را كه ناتوانىاش مخفى است بر من وسيع گردان، و هر كس از ميان همه خلايق اراده بدى به من كند، پس خود بر او غلبه فرما.
دعايم را اجابت فرما اى مهربانترين مهربانها، و امورى را كه از سختى آن مىترسم بر من راحت گردان، و از هر امرى كه از ناراحتى آن بيم دارم بر طرف فرما، و از مشكل بودن آنچه مىهراسم بر من آسان فرما. دعايم را اجابت فرما اى پروردگار عالميان.
خداوندا، به خود باليدن و ريا و كبر و ستم و حسد و ناتوانى و شكّ و سستى و ضرر و بيماريها [يا: انتقام] و شكست و مكر و فريب و گول زدن و گرفتارى و تباهى را، از گوش و چشم و همه اعضا و جوارحم بر كن، و موى پيشانى [و تمام وجود] مرا به سوى آنچه كه دوست مىدارى و موجب خشنودى توست بگير و بكش اى مهربانترين مهربانها.
خداوندا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و گناهم را بيامرز، و عيبم را بپوشان، و ترسم را ايمنى بخش، و گرفتارىام را اصلاح نما، و نادارىام را بىنياز، و حاجتم را آسان برآورده ساز، و از لغزشم در گذر، و پراكندگى و پريشانىام را گرد آور، و هر چه را كه مايه