توكّل مؤمنان، و آسودگى در هنگام مرگ، و ايمنى هنگام حساب و بازپرسى را خواستارم، مرگ را در نزد من بهترين چيز غايبى كه انتظارش را مى‌كشم، و بهترين چيزى كه بر من مشرف مى‌گردد قرار ده، و در هنگام حضور مرگ و فرود آمدن آن، و در سختيها و ناگواريهاى آن، و هنگامى كه نفس از ميان دو استخوان كنار گلويم فرو مى‌آيد، و هنگامى كه نفسم به گلو مى‌رسد، و در حال بيرون رفتنم از دنيا، و در آن لحظه‌اى كه بر هيچ ضرر و سود و يا سختى و آسايش قادر نيستم، نسيمى از رحمتت، و بهره‌اى از خشنودى‌ات، و مژده‌اى از كرامتت را- پيش از آنكه جانم را كاملا بگيرى، و روحم را قبض فرمايى، و فرشته مرگ را بر بيرون آوردن جانم چيره گردانى- همراه با بشارتى از جانب خويش اى پروردگار من، روزى‌ام گردان، به گونه‌اى كه آن مژده از جانب هيچ كس جز تو نباشد، و دلم را بدان خنك، و جانم را شادمان، و چشمم را روشن گردانى، و چهره‌ام بر افروخته، و رنگم روشن، و قلبم آرام و آسوده، و ساير [و يا همه‌] اعضاى بدنم خوشحال گردد [و يا: آنها به يك ديگر بشارت دهند]، به گونه‌اى كه هر كس از آفريدگانت كه مرا مى‌بيند و هر كدام از بندگانت كه مى‌شنود، به من رشك برد، و نيز بى‌هوشيهاى مرگ را به واسطه آن بر من آسان، و ناراحتى سخت و گلوگير هنگام مرگ را از من برطرف گردانده، و سختى آن را تخفيف داده، و بيمارى و درد، و غم و اندوه و حسرت آن را از بين برده، و از افسوس خوردن و امتحان و گرفتارى مرگ نگاه داشته، و به واسطه آن از شرّ مرگ و شرّ آنچه بر مردگان پيش مى‌آيد، [در پناه خويش در آورده،] و خير مرگ و خير آنچه را كه در هنگام مرگ و بعد از آن پيش مى‌آيد روزى‌ام گردانى.

سپس وقتى كه نفسم را كاملا ستانده و جانم را گرفتى، روحم را در ميان ارواح برخوردار، و جانم را در ميان جانهاى شايسته، و جسمم را در ميان پيكرهاى پاكيزه، و عملم را در ميان اعمال پذيرفته قرار ده، سپس در محدوده مشخّص و سهم من از زمين، و جايگاه جسدم [يا: پهلويم‌]- همآنجا كه گوشتم خورد و كوبيده، و استخوانم به خاك سپرده شده، و تنها و در حالى كه هيچ راه چاره‌اى ندارم رها مى‌شوم، و شهرها و آباديها مرا بيرون رانده، و بندگان از من كناره گرفته، و به رحمتت نيازمندم، و محتاج عمل صالح خود مى‌باشم، و با آنچه كه براى خود آماده نموده و براى آخرت خويش پيش فرستاده و در عمرم عمل نموده‌ام ملاقات مى‌كنم- رستگارى‌اى از رحمتت، و روشناى‌اى از نورت،