ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٧٤ - لزوم پاسخ به نداى اذان و خواندن نماز در اول وقت

بخشش او اميد دارى، آيا كارهايت را رها نمى‌كردى و براى پاسخ دادن به آن ندا بر نمى‌خاستى؟

بنا بر اين، نداى تمام پيامبران و اوصيا عليهم السّلام و تمام دعوت‌كنندگان به سوى پادشاه زمين و آسمان در نزد تو بى‌اهميت‌تر از گفتار يك شخص است كه يقينا از راستگويى او بى‌خبرى. تو بيمارى خود را درمان كن، زيرا اگر عقل خود را بكار بيندازى مى‌بينى كه يا بيمار دل هستى و درد پنهان دارى، و يا در مسير هلاكت و نابودى گرفتار آمده‌اى.

پس هنگامى كه اين ندا را شنيدى، مبادا به آن پشت كنى، بلكه همچون كسى كه مژده داده‌اند و مولايش به او اجازه ملاقات داده كه در محضر گفتگو و توجّه و پذيرش او وارد شود و به او خوشامد گفته است، بپا خيز، كه من در مقام خير خواهى و مهربانى، عذرى براى تو نمى‌بينم.

و اگر خود را معذور مى‌دانى، توجّه داشته باش كه همه بر انجام نماز مكلّف هستند، حتّى جنگجو و زخم خورده و كسى كه در حال غرق شدن، و يا بيمار و اسير است، و هيچ عاقلى در انجام ندادن آن عذرى ندارد، پس به جان خود رحم كن، كه روز سخت و خطر بسيار بزرگى را در پيش دارى.

با اين همه، اگر اين تهديد شديد و وعده عذاب نيز در بپا خاستن تو براى خواندن نماز اوّل وقت سود بخش نيست، ما برخى از نويدهايى را كه در باره تعجيل در نماز و خواندن آن در اوّل وقت وارد شده، مى‌آوريم: از آن جمله در روايت آمده كه امام صادق ٧ فرمود: «فضيلت اوّل وقت بر آخر آن، همانند فضيلت آخرت بر دنياست.» باز روايت شده كه امام صادق ٧ فرمود: «مسلّما فضيلت اوّل وقت بر آخر آن، براى مؤمن، از فرزند و دارايى‌اش بهتر است.» حال اگر نه به خاطر وعده عذاب، و نه به خاطر نويدهاى خداوند، براى انجام نماز اوّل وقت بپا نمى‌ايستى، آيا واقعا گفتار مقدّس، يا حرمت جلال و عظمت را تصديق مى‌كنى؟!