ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٥٣ - چگونگى كفن كردن ميت

٣- سپس شروع به كفن كردن نموده و پارچه‌اى را كه «خامسه»[١] ناميده مى‌شود، باز نموده و مقدارى پنبه در آن گذاشته، و مقدارى «ذريره» كه به نام «قمحه» معروف است‌[٢]، بر آن پاشيده و با آن عورت (جلو و عقب) ميّت را پوشانده و رانهاى ميّت را محكم ببندند. البتّه همه اين امور را با احترام و مهربانى بر ميّت انجام دهند.

٤- وقتى از پيچيدن «خامسه» فراغت پيدا كردند، بر سجده‌گاههاى هفتگانه‌[٣] ميّت كافور گذارند، و باقيمانده كافور را بر سينه‌اش قرار دهند. و بايد در تعظيم و اصلاح امر ميّت، تقواى خدا- جلّ جلاله- را مراعات كنند.

٥- سپس لنگ را از ناف تا هر جايى كه عرض آن برسد، به كمر ميّت ببندند.

٦- پيراهن را به او بپوشانند، و پيراهن به اندازه‌اى باشد كه از پشت و جلو بدن از گامهاى ميّت زياده بيايد.

٧- يك چوب تر را در سمت راست بدن ميّت، بين پيراهن و بدن، متّصل به پوست بدن ميّت، و چوب ديگر را در سمت چپ بدن او، بين پيراهن و سرتاسرى قرار دهند.

٨- سپس در داخل دهان و گوشهاى ميّت پنبه و يا هر چه كه نياز باشد بگذارند.

٩- عمامه بر سر او بسته، و براى عمامه حنك قرار دهند، به اين صورت كه ابتدا مقدارى از گوشه عمامه را بر سينه ميّت گذارده و بعد عمامه را بر سرش بسته، و در آخر نيز مقدارى از گوشه ديگر عمامه را بر سينه ميّت قرار دهند.

[١] مقصود از« خامسه» همان سرتاسرى مستحبّ است كه در بحث« احكام و آداب كفن» گذشت.

[٢] در عروة الوثقى( ج ١، ص ٢٩٥) آمده است:« ذريره» بنا بر آنچه كه گفته شده، دانه‌اى شبيه گندم است كه وقتى كوبيده مى‌شود بوى خوبى دارد، و در زمان ما به آن« قمحه» مى‌گويند، و شايد سابقا« ذريره» ناميده مى‌شده است.

[٣] پيشانى، كف دو دست، دو زانو، و دو انگشت شست پا.