براى بنده او، يعنى مؤلّف اين كتاب نيز- كه خداوند سبحان او را از نيستى، به وجود آورده و از ناتوانى و به توانايى رسانده- به تحقيق ثابت شده كه اگر فضل و رحمت مولايش بر او نبود، به هيچ يك از چيزهايى كه به راهنمايى او بدان واصل گرديده، نايل نمى‌شد، و مسلّما هيچ نعمتى براى او نيست جز آنكه فضل آن خداوندگار معبود است و از درهاى رحمت وجود او نشأت گرفته است.

حال كه مالك و مملوك (يعنى خداوند- جلّ جلاله- و مؤلّف) بر صحّت اين مطلب اتّفاق دارند (كه نگارش مطالب كتاب از خداست، نه مؤلّف)، پس چگونه تو با اين گفتار مخالفت نموده و مى‌گويى آنها از برترى مملوك و بنده مى‌باشد، بنده‌اى كه خداوند او را به ترتيب مراحل آفرينش از خاك، و گل، و گل سياه بدبوى متغيّر، و آب پست، و نطفه، و خون بسته، و تكّه گوشت آفريده، و جنين و شير خوار و جوان قرار داده، و در همه اين مراحل اگر مولاى او با رحمتهايش بر او تفضّل نمى‌فرمود، سپس آنچه را كه به او عنايت فرموده تكميل نمى‌نمود، و آنچه را كه نمى‌دانست به انسان نمى‌آموخت، اين بنده نسبت به وجود خود جاهل و نادان بود.

نكته قابل توجّه آنكه وقتى نگارش اين كتاب را شروع كردم، تصميم من اين بود كه تنها مطالب افزون بر «مصباح» را در آن بياورم، و امور ديگر را نقل نكنم، ولى ديدم در اين صورت كتاب، نسبت به مقصودى كه در نظر دارم كامل نيست. لذا تصميم گرفتم كه آن را براى طالبان عمل و عارفانى كه به شرافت بندگى خداوند، سلطان بندگان آگاهى دارند، و در آمادگى براى روز معاد مى‌كوشند، به صورت كتابى كامل ترتيب دهم.

نكته ديگر اينكه: در بعضى از دعاهايى كه ذكر مى‌شود، گاه لفظ و يا معنايى مشابه ذكر و تكرار شده است، و ما همه را به همان صورت كه يافته‌ايم نقل مى‌كنيم، هر چند لفظ و يا معناى آن مكرّر باشد. و علّت اين تكرارها چنان كه خود با آن آشنايى، كه به جهت اسرارى است كه ويژگان درگاه او- جلّ جلاله- مصلحت مى‌بينند آنها را به اذن او و رسولش ٦ در برخى از اوقات و براى بعضى از انسانها ذكر كنند.