ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٤٩ - اسناد روايات كتاب

بن موسى، و ابو جعفر محمّد بن علىّ، عليهم أفضل السّلام) و با وجود معجزه امام جواد ٧ كه خداوند متعال در حقّ وى آشكار ساخت و نشانه روشنى كه خداوند او را بدان مكرّم گردانيد، ديگر جاى هيچ شبهه‌اى باقى نمى‌ماند.

در روايت محمّد بن حسين بن ابى الخطاب آمده:

«محمّد بن سنان نابينا بود، ابو جعفر ثانى امام جواد ٧ دست مباركش را بر آن كشيد و وى از كورى نجات پيدا كرده و بينا گرديد.» بنا بر اين، بايد گفت: از جمله خطرهاى خرده‌گيرى بر نيكان اين است كه انسان بر طعن دسترسى داشته باشد، ولى در اخبارى كه در باره راوى مورد طعن قرار گرفته وارد است، كاملا تأمّل ننمايد. چنان كه در رابطه با محمّد بن سنان- رحمة اللَّه عليه- ياد آور شديم. لذا هيچ كس نبايد در مطالبى كه بدان اشاره نموديم و يا كسى از طريق كتابهاى من بدان دسترسى پيدا مى‌كند، نبايد پيشدستى نموده و طعن وارد كند؛ زيرا شايد ما عذرى داشته باشيم كه خرده گير بر آن اطّلاع پيدا نكرده است.

محمد بن همّام مى‌گويد: حسين بن احمد مالكى به ما گفت كه به احمد بن هليك [يا هليل‌] كرخى گفتم: آيا آنچه در باره غلوّ محمّد بن سنان گفته مى‌شود درست است؟ وى گفت: «پناه بر خدا، به خدا سوگند، او بود كه به من طهارت و جلوگيرى از بيرون آمدن همسرم از خانه را آموخت، وى بسيار زاهد و متعبّد بود.» ابو على بن همّام گفت: «احمد بن هليل در سال ١٨٠ هجرى قمرى متولّد، و در سال ٢٦٧ از دنيا رفته است.»

اسناد روايات كتاب‌

در نقل احاديث گاهى به خاطر عدم تطويل، اوّل سند خويش را ذكر نمى‌كنم. و كافى است كه در اينجا طريق خود را به تمام رواياتى كه جدّ سعادتمندم ابو جعفر طوسى- كه خداوند با برآوردن آرزوى او، با او ملاقات نمايد!- نقل فرموده ذكر مى‌كنم:

از جمله رواياتى كه وى نقل كرده، تمام رواياتى است كه شيخ بسيار راستگو