ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٨٢ - كيفيت محاسبه و مناجات با پروردگار

بردبارى‌ات پيموده‌ام، و از درى داخل شده‌ام كه قوم حضرت ادريس و يونس عليهما السّلام از آن وارد شدند و آنان را مورد مرحمت خويش قرار داده و به واسطه خشم پيامبرت بر آنها، بر عذابشان اصرار ننمودى. و از درى وارد شده‌ام كه ابليس با علم به اصرارورزى پيوسته‌اش بر نافرمانى‌ات از تو مهلت خواست، و تو خواسته‌اش را اجابت نمودى. و بر درى ايستاده‌ام كه هدايت و عنايت خويش را بر ساحران و افسونگران فرعون آغاز نمودى، تا اينكه از دوستان تو گرديدند، با وجود اينكه از دشمنان تو بودند، و بر همان در ايستاده‌ام كه هدايت و عنايتت را بر امّتهاى پيامبران پيشين كه پيوسته بر پرستش بتها روى آورده و مستحقّ نابودى بودند، آغاز فرمودى، پس از روى خشم و غضب پيامبرى را به سوى آنان گسيل داشتى كه ايشان را راهنمايى كرد، تا اينكه عدّه بسيارى از اوليا و عزيزان درگاهت گرديدند. و بر در رحمت رسولت حضرت محمّد ٦ ايستاده‌ام، و به وسيله رحمت او يارى مى‌جويم و اميدوارم كه گناهانم بيشتر از امّت حضرت موسى ٧ نباشد، آنان كه گوساله پرست بودند، و گفتند:

فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا[١]- تو و پروردگارت برويد و با او بجنگيد.

و گفتند:

أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً.[٢]- خدا را آشكارا به ما نشان بده.

ولى با وجود اين همه گناه، حضرت موسى ٧ از آنان شفاعت نمود، به حدّى كه در تورات ديدم كه وى به تو- جلّ جلالك- عرض كرد: «اگر شفاعت مرا در باره آنان نمى‌پذيرى، نام مرا از رسالت و پيامبرى محو فرما.» و تو اى خدا، شفاعت او را پذيرفتى و با اينكه مرده بودند زنده‌شان گردانيدى، و آنان را بسان كسانى كه‌

[١] مائده( ٥): ٢٤.

[٢] نساء( ٤): ١٥٣.