«يا من أظهر الجميل و ستر القبيح و لم يهتك السّتر عنّى، يا كريم العفو، يا حسن التّجاوز، يا واسع المغفرة، يا باسط اليدين بالرّحمة، يا صاحب كلّ نجوى، و يا منتهى كلّ شكوى، يا كريم الصّفح، يا عظيم المنّ، يا مبتدئ كلّ نعمة قبل استحقاقها، يا ربّاه يا سيّداه يا مولاه يا غايتاه، صلّ على محمّد و أهل بيته، أسألك أن لا تجعلنى في النّار.»

- اى خدايى كه زيبا را آشكار نموده و زشت را مى‌پوشانى و پرده درى نمى‌كنى، اى كسى كه بزرگوارانه در مى‌گذرى، اى نيكو گذشت، اى گسترنده آمرزش، اى كسى كه دو دست [جلال و جمال‌] را به رحمت گشاده‌اى، اى همدم هر مناجات و سخن درگوشى، و اى منتهاى هر شكايت، اى بزرگوارانه گذشت‌كننده، اى صاحب بخشش بزرگ، اى كسى كه پيش از استحقاق نعمتى ابتدائا شروع به عطا مى‌كنى، اى پروردگار من، اى آقاى من، اى مولاى من، اى نهايت [آرزوى‌] من، بر محمّد و اهل بيتش درود فرست، از تو درخواست مى‌نمايم كه مرا در آتش جهنّم قرار ندهى.

سپس هر چه كه به ذهنت آمد درخواست مى‌كنى.»[١] طريق دوّم: جدّم ابى جعفر طوسى- رحمه اللَّه- دعاى بعد از سلام دو ركعت چهارم از نافله‌هاى عصر را درست به اين لفظ آورده است:

«يا من أظهر الجميل و ستر القبيح، يا من لم يؤاخذ بالجريرة و لم يهتك السّتر، يا عظيم العفو، يا حسن التّجاوز، يا باسط اليدين بالرّحمة، يا صاحب كلّ حاجة [يا: نجوى‌]، يا واسع المغفرة، يا مفرّج كلّ كربة، يا مقيل العثرات، يا كريم الصّفح، يا عظيم المنّ، يا مبتدئا بالنّعم قبل استحقاقها، يا ربّاه، يا سيّداه، يا غاية رغبتاه، أسألك بك و بمحمّد و بعلىّ و فاطمة و الحسن و الحسين و علىّ بن الحسين و محمّد بن علىّ و جعفر بن محمّد و موسى بن جعفر و علىّ بن موسى و محمّد بن علىّ و علىّ بن محمّد و الحسن بن علىّ و القائم المهدىّ، الأئمّة الهادية عليهم السّلام، أن تصلّى على محمّد و آل محمّد، و أسألك يا اللَّه، ألّا تشوّه خلقى بالنّار، و أن تفعل بى ما أنت أهله.»

[١] كافى، ج ٢، ص ٥٧٨، روايت ٤( با اندكى تفاوت در برخى از الفاظ)- ناگفته نماند كه اين قسمت در برخى از نسخه‌هاى كتاب در آخر طريق دوّم آمده است.