ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٦٥ - روايت منقول از امير المؤمنين

پايداريى كه فنا و نيستى با آن نيست، و رهايى كه هيچ گونه نابودى با آن نخواهد بود، و بياييد به سوى حياتى كه مرگى در آن نيست، و به سوى نعمتى معنوى كه نابود نمى‌گردد، و به سوى سلطنتى كه زوال ندارد، و به سوى خوشى و سرورى كه اندوهى همراه آن نيست، و به سوى انسى كه هيچ تنهايى در آن نيست، و به سوى نورى كه هيچ تاريكى در آن نيست، و به سوى گشايشى كه تنگى در آن نيست، و به سوى بر افروختگى و شادمانى‌اى كه پايان پذير نيست. و به سوى توانگرى‌اى كه هيچ نيازى به ديگران در آن نيست، و به سوى تندرستى‌اى كه هيچ بيمارى در آن نيست، و به سوى سرافرازى‌اى كه هيچ ذلّت و خوارى در آن نيست، و به سوى قدرتى كه هيچ ناتوانى در آن نيست، و به سوى كرامتى چه كرامت و بزرگوارى‌اى! بشتابيد به سوى شادمانى دنيا و آخرت، و نجات آخرت و اين جهان.

در بار دوّم كه مؤذّن مى‌گويد

«حىّ على الفلاح»

، در واقع مى‌گويد: از يك ديگر پيشى گيريد به سوى آنچه كه شما را بدان دعوت نمودم، و به سوى كرامت بسيار و افزون، و منّت عظيم و نعمت بلند پايه و رستگارى بزرگ و نعمت جاودانى در جوار حضرت محمّد ٦ در مقام صدق و راستى، نزد خداوندى كه فرمانرواى مقتدر و تواناست.

معناى‌

«اللَّه أكبر»

اين است كه در واقع مؤذّن مى‌گويد: خداوند، بالاتر و بزرگتر است از اينكه احدى از مخلوقاتش از كرامتى كه او براى بنده‌اش مهيّا نموده، آگاه باشند، آن بنده‌اى كه او را پذيرا گشته و از او اطاعت نموده و او را شناخته و بندگى نموده و به يادش مشغول گرديده و نسبت به او محبّت ورزيده و با او انس، و به او آرام گرفته و بر او اعتماد نموده، و از او بيم و هراس داشته و به او مشتاق گشته و با حكم و قضاى او موافقت نموده و بدان خشنود باشد.

در بار دوّم‌

«اللَّه أكبر»

در واقع مى‌گويد: خداوند، بزرگتر و بالاتر و بزرگوارتر از آن است كه احدى اندازه كرامت او نسبت به دوستان، و اندازه عقوبتش نسبت به دشمنانش، و اندازه گذشت و آمرزش و نعمتش را براى كسى كه دعوت او و