ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٤١ - ٧ - كيفيت انجام نافلههاى ظهر

«سمع اللَّه لمن حمده، الحمد للَّه ربّ العالمين، أهل الكبرياء [و العظمة] و الجود و الجبروت.»

- خداوند، ستايش ستايش‌كننده را مى‌شنود، سپاس خدايى را كه پروردگار عالميان است، خداوندى كه اهل كبريا و بزرگمنشى [و عظمت‌] و بخشش و كبر است.

سپس همراه با گفتن تكبير، دستهايش را به همان صورتى كه ياد آور شديم بلند نموده و با خضوع و خشوع و فروتنى در برابر خداوند- جلّ جلاله- به خاطر ذات او- جلّ جلاله- به سجده برود، و ابتدا دو دست خود را بر زمين بگذارد، و بر هفت استخوان بدن- يعنى پيشانى، دو دست، دو زانو و قسمتى از سر انگشتان دو پا- سجده كند، و سر بينى‌اش را نيز از روى خاكسارى و بندگى بر خاك قرار دهد، و حالت «تجافى» را حفظ نموده و هيچ قسمت از بدنش را روى قسمت ديگر نگذارد، و با نيّت صادق و باطن خالص و پاك و از روى عبوديّت كه پيش از اين ذكر نموديم‌[١]، دعايى را كه محمّد بن يعقوب كلينى و غير او از امام صادق ٧ روايت نموده‌اند- و به روايت ديگر مطالب افزون بر آن دارد- بخواند. به اين صورت:

«اللّهمّ، لك سجدت، و بك آمنت، و لك أسلمت، و عليك توكّلت، و أنت ربّى، سجد لك سمعى و بصرى و شعرى و عصبى و مخّى و عظامى، سجد وجهى البالى الفانى للّذي خلقه و صوّره و شقّ سمعه و بصره، تبارك اللَّه أحسن الخالقين.»

- خداوندا، تنها براى تو سجده نمودم، و فقط به تو ايمان آورده، و تسليم تو شده، و بر تو توكّل نمودم، و تويى پروردگارم، گوش و چشم و موى و عصب و مغز و استخوانهايم براى تو سجده نموده است. روى و تمام وجود پوسنده و فناپذيرم براى كسى كه آن را آفريد و صورت نگارى نمود و براى او گوش و چشم قرار داد، سجده نموده است. منزّه و بلند مرتبه باد خداوند، كه بهترين آفرينندگان مى‌باشد.

سپس هفت بار بگويد:

«سبحان ربّى الأعلى و بحمده.»

- همراه با حمد و ستايش، پاك و منزّه مى‌دانم پروردگار والا و برتر خود را.

[١] در همين فصل گذشت.