ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٢٧ - ١ - علت تعيين اوقات مشخص براى نمازهاى پنجگانه

فرزندانش دستور داده كه اين نماز را تا روز قيامت بخوانند، و آن را براى امّت من برگزيد، و آن نماز از محبوبترين نمازها در نزد خداوند- عزّ و جلّ- مى‌باشد، و خداوند به من سفارش فرموده كه بخصوص آن را از ميان ديگر نمازها پاس بدارم.

و وقت نماز مغرب، همان ساعتى است كه خداوند توبه حضرت آدم ٧ را پذيرفت، و فاصله بين تناول ميوه درخت بهشتى و پذيرش توبه‌اش، سيصد سال از روزهاى دنيا نسبت به روزهاى آخرت بود، كه هر روز از آن مانند هزار سال از سالهاى دنيا مى‌باشد[١]، يعنى از وقت عصر شرعى تا شام و مغرب مى‌باشد، پس حضرت آدم ٧ سه ركعت نماز خواند، يك ركعت براى ترك اولى و خطاى خود، و يك ركعت به خاطر خطيئه حوّا، و يك ركعت براى توبه‌اش، لذا خداوند- عزّ و جلّ- اين سه ركعت را بر امّتم واجب فرمود، و آن همان ساعتى است كه دعا در آن مستجاب مى‌شود، و پروردگارم وعده داده كه هر كس از امّتم در آن ساعت دعا كند، دعايش را مستجاب نمايد، و اين همان نمازى است كه خداوند- عزّ و جلّ- به من دستور داد و فرمود:

فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ، وَ حِينَ تُصْبِحُونَ‌.[٢]- پاك و منزّه است خداوند هنگامى كه شب مى‌كنيد، و آن هنگام كه صبح مى‌كنيد.

و امّا وقت نماز عشا، براستى كه قبر تاريكى و ظلمتى دارد و روز قيامت را تاريكى و ظلمتى است، لذا خداوند به من و امّتم دستور داده كه اين نماز را در اين هنگام بخوانيم تا بدين وسيله قبرهاى امّتم را روشن، و بر پل صراط به آنان نور و روشنايى عنايت شود. هر گامى كه براى خواندن نماز عشا برداشته مى‌شود، خداوند بدن صاحب آن گام را بر آتش جهنّم حرام مى‌گرداند، و اين همان نمازى است كه خداوند براى فرستادگان پيش از من برگزيده بود.

[١] در نتيجه: سيصد سال از روزهاى دنيا، تقريبا برابر با سه ساعت از روزهاى آخرت مى‌شود، كه فاصله عصر تا شام و نماز مغرب نيز به اين مقدار يعنى تقريبا سه ساعت است.

[٢] روم( ٣٠): ١٧.