ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٢٣ - اعمال و صفاتى كه موجب عدم قبولى اعمال مىگردد

و نكوهش مى‌كرد. پس وى عمل خويش را بر دوش مى‌گيرد و عملش وى را لعنت مى‌كند.» حضرت فرمود: «ديگر بار فرشتگان نگاهبان بالا رفته و عمل او را[١] به سوى آسمان ششم عبور مى‌دهند، تا اينكه فرشته دربان آسمان ششم مى‌گويد: بايستيد، من فرشته «مهربانى و دلسوزى» هستم، اين عمل را بر صورت صاحب آن بزنيد و چشمانش را كور كنيد، زيرا صاحب اين عمل به هيچ كس مهربانى و دلسوزى نمى‌نمود، هر گاه بنده‌اى از بندگان خدا گناهى در رابطه با آخرت مى‌نمود، و يا ضررى در دنيا به او مى‌رسيد، نسبت به او شماتت مى‌كرد، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عمل وى از من به سوى ديگرى بگذرد.» حضرت فرمود: «ديگر بار فرشتگان نگاهبان، عمل بنده را بالا مى‌برند، اعمالى همراه با فقه و ژرف‌فهمى و كوشش در عبادت و ورع و پرهيزگارى، كه بسان رعد و آذرخش صدا مى‌كند، و پرتوى مانند برق دارد، و سه هزار فرشته همراه آن هستند.

تا اينكه آن را به سوى فرشته دربان آسمان هفتم مى‌برند، آن فرشته مى‌گويد:

بايستيد و اين عمل را بر روى صاحب آن بزنيد، من فرشته «حجاب» هستم، و از عبور هر عملى كه براى خدا نباشد جلوگيرى مى‌نمايم، زيرا صاحب اين عمل خواهان رفعت و بلندپايگى در نزد فرمانروايان و ذكر خير در مجالس، و شهرت و پيچش صدا در بلاد بود، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عملى از من به سوى ديگرى بگذرد، مگر اينكه خالص باشد.» حضرت فرمود: «بالاخره ملائكه نگاهبان، با حالت سرور و شادمانى عمل بنده را كه دربردارنده خلق و خوى نيكو و سكوت و ياد فراوان خداست، و همه فرشتگان آسمانها و ملائكه هفتگانه همگى در پى آن روانند، بالا مى‌برند و تمام‌

[١] در عدّة الداعى، ص ٢٢٨، و نيز در بحار الانوار، ج ٧٠، ص ٢٤٦، روايت ٢٠ كه اين حديث را نقل كرده‌اند در اين قسمت آمده است:« عمل بنده را كه نماز و روزه و حجّ و عمره است از آن عبور داده و بالا مى‌برند.»