ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢١٨ - ١١ - شهادت به رسالت حضرت محمد بن عبد الله رسول خدا

كسى كه خبر از مضرّ بودن چيزى مى‌دهد باور دارى، از آنچه تو را آسيب مى‌رساند مى‌گريزى.

اينك مى‌گويم: زمانى به كسى كه ادّعا مى‌كرد پيامبرى حضرت محمّد ٦ را تصديق نموده (به اين مضمون) به او گفتم: اگر شخص يهودى‌اى به تو خبر دهد كه در يك راهى، چيزى است كه تو را آزار مى‌رساند، و در راه ديگر چيزى است كه به سود توست، آيا راهى را كه از ضرر رساندن آن بيم دارى ترك نمى‌كنى، و راهى را كه به سودش اميد دارى نمى‌پيمايى؟ گفت: بله، به او گفتم: حال اگر حضرت محمّد ٦ به تو بفرمايد: «من تو را از راه آتش جهنّم بر حذر داشته و راه خانه آسايش و بهشت را به تو نشان مى‌دهم.» اگر آن بزرگوار را تصديق نموده بودى، حدّاقل با خبر آن حضرت همانند خبر يهودى عمل مى‌كردى؟! پس آيا جز اين است كه كافر ذمّى و يهودى را بيشتر از پيامبر اكرم ٦ تصديق مى‌نمايى، و اين شاهد بر آن است كه رسالت و فرمايش او را تصديق ننموده‌اى؟! همچنين از امورى كه شايسته است هنگام گواهى دادن به رسالت او- صلوات اللَّه عليه- بدان اعتقاد داشته باشى، آن است كه معتقد باشى خداوند- جلّ جلاله- و آن بزرگوار منّت و حقّ بزرگى در هدايت تو به مقام سعادتمندى و بزرگوارى دارند، و بذل جان و مال و عيالت در پيشگاه او براى بدست آوردن سعادت جاودانى نيز از جمله بخششها و عطايا و نعمتهاى او بر توست كه تا زمان پايدارى خداوند مالك روز جزا ادامه دارد. خداوند- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا، قُلْ: لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ، بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌.[١]- بر تو منّت مى‌گذارند كه اسلام آورده‌اند، بگو: بر من به خاطر اسلام آوردنتان منّت نگذاريد، بلكه اين خداست كه بر شما منّت نهاد و شما را به ايمان هدايت فرمود، اگر راست مى‌گوييد.

[١] حجرات( ٤٩): ١٧.