ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٠٥ - ٩ - آداب سجده

انجام سجده به پايين رود، زيرا اگر بنده با غفلت از اين امور، و از روى عادت و تنها با مراعات ظاهر سجده، و بدون قصد عبادت مولاى خويش و اقبال و توجّه و مراعات ادب در پيشگاه او سجده بجا آورد، مانند كسى خواهد بود كه در سجده‌اش بازى نموده، يا از مالك و معبود خويش روى گردانده، يا به او استهزا و ريشخند كند.

و اهل علم مى‌دانند كه ركوع و سجده از اركان نماز هستند، و هر گاه بنده آن دو را در نماز خويش، به عمد يا از روى سهو و فراموشى ترك كند، بر اساس فتواى فقيهان و روايات، نمازش باطل مى‌شود.

و ديگر اينكه: صاحب شريعت- صلوات اللَّه عليه و آله- بدين جهت به سوى مردم مبعوث نشده كه آنان را به بندگى و عبوديّت غير خدا دعوت نمايد؛ بنا بر اين، اگر هنگام ركوع و سجده كردن به اهداف اين گونه ذلّت و خاكسارى و بندگيها توجّه نداشته باشى، فرق ميان تو و منكران چيست؟ و چه فرقى است ميان تو و كسى كه ياد خدا را فراموش كرده، و به امور بيهوده مشغول گشته است؟ بى‌گمان حضرت محمّد ٦ براى آن آمده كه مردم را از عادت، به سوى معبود فرا خواند، پس مبادا از كسانى باشى كه بدون توجّه به خداوند- جلّ جلاله- و حضور قلب در خاكسارى و بندگى براى او، قيام و ركوع و سجده را به حسب عرف و عادت بجا مى‌آورند.

و اگر در حال سجده اين دعا را بخوانى:[١]

«اللّهمّ، لك سجدت، و بك آمنت، و لك أسلمت، و عليك توكّلت، و أنت ربّى، سجد لك سمعى و بصرى و شعرى و عصبى و مخّى و عظامى، سجد وجهى البالى الفانى للّذي خلقه و صوّره و شقّ سمعه و بصره. تبارك اللَّه أحسن الخالقين.»

- خداوندا، تنها براى تو سجده نمودم، و به تو ايمان آوردم، و تسليم تو شدم، و تنها بر تو توكّل نمودم، و تويى پروردگارم، گوش و چشم و موى و عصب و مغز و استخوانهايم از آن توست، چهره پوسنده و فنا پذيرم براى كسى كه آن را آفريد و صورت نگارى نموده و

[١] خواندن آن در سجده مستحبّ است، چنان كه در همين فصل خواهد آمد.