و معلمان آن دو بوده‌اند و هر يك از دين و كتاب آنان قصورى از معارف و احكام داشته كه همه آن قصورات در اثر نزول آيات كريمه قرآنى تتيمم و تكميل شده است و اوصياء طاهرين عليهم السّلام بهمين قياس از رسولان و پيامبران افضل بوده زيرا شخص رسول و نبى و وصى شخصا بروح قدس حامل علوم الهى و معارف و فضيلت هستند و هر يك از اوصياء طاهرين حامل علوم و معارف الهى و عالم به بطون و اسرار قرانى هستند كه فضيلت زياده بر تصور هر يك از آيات قرآنى بر كتابهاى آسمانى مانند صحف ابراهيم و تورية موسى و زبور داود و انجيل عيسى دارد بر اين اساس مقام فضيلت هر يك از اوصياء طاهرين عليهم السّلام قابل قياس بمقام ارواح قدسيه رسولان و پيامبران نخواهد بود.

پس از بيان گذشته استفاده شد كه هر يك از انبياء و پيامبران از آغاز زندگى واجد مقام صفاء و نورانيت روحى بوده‌اند كه قابل قياس بافراد عادى نخواهند بود از اين نظر بسيارى از پيامبران پس از اندك زمانى از سير و سلوك و عبوديت و خلوص خود از نظر استكمال و رسيدن به نصاب بحد كمال و بمقام نبوت نائل شده و حقيقت نبوت و تعريف آن باينكه با اخبار غيبى ارتباط مى‌يابند و آغاز در حالت منام كه در حقيقت عالم مثال و شهود است با فرشتگان ارتباط خواهند يافت از نظر اينكه صفاء روحى آنان زياده شده و به نصاب رسيده آغاز در حال منام كه روح قدسى آنان از علاقه به مشاعر ظاهرى رهايى يافته و شهود بيشترى خواهند داشت با فرشتگان مقرب توجه و ارتباط خواهند يافت در حقيقت از علامت قطعى نبوت آغاز امر رؤيت و شهود فرشته مقرب است از نظر اينكه حالت منام پيامبران و ارواح قدسيه رهائى روح است از مشاعر مشاعر ظاهرى كه سبب شدت ظهور و شهود روح مى‌شود.

از اين جهت صفت نبوت و نبأ كه ارتباط با الهامات و تعليمات غيبى است حال منام و شهوده زياده است باين جهت شهود يعنى شهود فرشتگان مقرب در