- قال على (ع): «ان احق الناس بهذا الأمر اقواهم عليه و اعلمهم بامراللَّه فيه» (نهج‌البلاغه، خطبه ١٧٣)؛ شايسته‌ترين مردم براى رهبرى، قدرتمندترين و توانمندترين- از نظر سياسى، مديريتى، ...- و آگاه‌ترين آنها به امور الهى است.

ولى امر و رهبر در جمهورى اسلامى بايد فقيه و مجتهد باشد اما طبيعتاً هر فقيه يا مجتهدى به صرف فقاهت يا اجتهاد، رهبر نخواهد شد، بلكه فقاهت و اجتهاد عناوينى كلى هستند كه بايد رهبرى از ميان آنان با توجه به ساير صفات و ويژگيهاى لازم، تعيين شود. خداوند متعال، دليل گزينش طالوت و برترى او بر ديگران را در امر مديريت و فرماندهى، آگاهى و دانش و قدرت جسمانى وى ذكر مى‌فرمايد:

- ان‌اللَّه اصطفاه عليكم و زاده بسطه فى العلم و الجسم». (بقره، آيه ٢٤٧)

اميرالمؤمنين على (ع) نيز در توصيف ويژگيهاى زمامداران و كارگزاران جامعه اسلامى چنين مى‌فرمايد:

«... و آن يكون اعلم الناس بحلال‌اللَّه و حرامه و ضروب احكامه و امره و نهيه و جميع ما يحتاج اليه الناس». (بحارالانوار، ج ٢٥، ح ١٦٥)؛ زمامدار جامعه اسلامى بايد آگاه‌ترين مردم به حلال و حرام الهى و اقسام احكام و اوامر و نواهى خداوند باشد و به تمام آن‌چه كه مردم جامعه اسلامى بدان نيازمندند علم و شناخت داشته باشد.

عدالت و تقواى رهبر

- «ان اكرمكم عنداللَّه اتقيكم» (حجرات، آيه ١٣)؛ به درستى كه گرامى‌ترين شما در نزد خداوند، با تقواترين شماست.

- لا ينال عهدى الظالمين» (بقره، آيه ١٢٤)؛ پيمان و عهد من- در خصوص رهبرى و امامت- به ستمكاران نخواهد رسيد.

- على (ع): «فاعلم آن افضل عباداللَّه عنداللَّه امام عادل هُدِىَ و هَدى» (نهج‌البلاغه، خطبه ١٦٣)؛ بدان كه برترين بندگان خدا در نزد خداوند، پيشواى عادلى است كه‌