آزادى يكى از مهم‌ترين و در عين حال مناقشه برانگيزترين مفاهيم در فلسفه سياسى است. همچنين اين مفهوم يكى از شالوده‌هاى اساسى نظامهاى دموكراتيك در مقايسه با نظامهاى اقتدارگرا و استبدادى را تشكيل مى‌دهد. از همين رو پرداختن به مبانى فكرى و حدود و ثغور آن در الگوهاى مختلف نظامهاى مردمسالار به ويژه در درك وجوه تشابه و تمايز نظامهاى ليبرال دمكراتيك از نظام مردمسالار دينى اهميت فراوانى دارد. همچنين با توجه به اين نكته كه تحقق يا عدم تحقق آزادى در يك جامعه پيوند وثيقى با بسترهاى اجتماعى، سياسى و فرهنگى آن جامعه دارد، انجام اين‌گونه مطالعات را ضرورت مضاعف مى‌بخشد. به عبارت ديگر نگرش بومى به مفاهيم بنيادين فلسفه سياسى مبتنى بر زير ساختهاى فرهنگى و باورداشتهاى يك جامعه به شكل‌گيرى صحيح آن مفاهيم و عمل بر مبناى آن كمك شايانى مى‌كند.

بر همين مبنا مى‌توان گفت در جامعه‌اى همچون جامعه ايران كه دين اسلام و مذهب تشيع از جايگاه رفيعى در اعتقادات مردم برخوردار است و از سوى ديگر به‌

[١] عضو هيئت علمى جهاد دانشگاهى