پس اگر قرائتى از دين با دموكراسى ناسازگار باشد، به كاربردن اصطلاح دموكراسى دينى براى آن چيزى جز نقشى بر آب نخواهدبود. نظريه خشونت با هيچ قرائتى از دموكراسى جمع نمى‌شود، هرچند ما آن را دموكراسى دينى بناميم.

«دموكراسى طبق يك تعريف با دين كاملًا سازگار است، آن وقتى كه ما دموكراسى را يك مفهوم جنسى تلقى كنيم، دموكراسى انواع مختلفى دارد. يكى از انواعش هم اين است كه در ارزشهاى دينى به عنوان يك چارچوب براى افراد، حق انتخاب هست. در اين‌جا هيچ تفاوتى بين دموكراسى و دين وجود ندارد و مردم‌سالارى در مفهوم واقعى است. «دينى هم قيد است براى آن امروزه" مردم‌سالارى دينى" واژه‌اى مشترك بين معانى و مرادات مختلف و گاه متعارض شده است و بدون تبيين مفهوم از دين و دموكراسى و نسبت آنها نمى‌توان تحليلى واحد بر آن حمل كرد.

تنها در اين بين بايد به نظريه وكالت مهدى حائرى- در گروه نظريه‌هاى فلسفه سياسى- اشاره كرد كه به ميزان زيادى مردم‌سالار است. البته نظريه‌هاى فقه سياسى نيز به همان ميزان كه رأى مردم را به مشروعيت سياسى مرتبط مى‌كنند (همانند نظريه انتخاب و نظارت)، مردم‌سالار تلقى مى‌شوند. (حقيقت، پيشين)

گزاره بيستم:

برخى از حكومتهاى دينى به دموكراسى صورى و شبه دموكراسى شبيه ترند تا دموكراسى. براساس آن‌چه در گزاره سوم بيان شد، اين امكان وجود دارد كه نهادهاى نظام دموكراتيك به شكل نمايش وجود داشته باشند، اما در پس پرده اليگارشى‌هاى غير رسمى حكومت كنند. اگر در طول زمان نهادهاى دموكراتيك در دموكراسى نمايشى تقويت شوند، شبه دموكراسى جانشين دموكراسى صورى مى‌شود. توجه به اين نكته لازم است كه نهادهاى اين گونه نظامهاى سياسى به شكل بالقوه توانايى تبديل شدن به نهادهاى دموكراتيك رادارند، اما در وضعيت فعلى خود داراى نهادهاى ناهمگون هستند. شايد علت اين امر را بتوان در اين مسئله جستجو كرد كه اين گونه نظامها يك پا در سنت و يك پا در مدرنيته و دولت مدرن دارند و نه مى‌توانند از سنت چشم پوشند و نه صرف نظر كردن از مقتضيات دولت مدرن را ممكن مى‌دانند. مفاهيمى كه از يك گفتمان بدون توجه به مبانى آنها به گفتمانى ديگر منتقل مى‌شوند، به احتمال زياد دچار كژتابى(Distortion) مى‌شوند.