علاوه بر اين، حكومتهاى دين‌سالار، كه در رأس قدرت هستند، به دلايل داخلى و خارجى عمر كوتاهى دارند. دلايل داخلى مثل روحانيانى كه علوم دينى را تحصيل كرده‌اند و تعصبات شديد دينى دارند و به ندرت از مسائل سياسى، اقتصادى و ديگر مسائل اجتماعى مطلع هستند و در سازمان دادن به جامعه مدرن و پيچيده به مشكل برمى‌خورند. اگر صاحب منصبان همان روحانيان باشند، متعاقب هرگونه انحراف در ميان آنان، براى دين و سياست چيزى جز رسوايى باقى نخواهد ماند. وقتى قوانين دينى، مستبدانه يا به ريشه مى‌كند. اخذ مالياتهاى دينى (وجوهات شرعى)، كه در صدر انواع ديگر مخارج و مالياتهاست، به خصوص در زمان ركود اقتصادى، باعث انزجار مضاعف مى‌شود. سرانجام اين كه روحانيان، كه تصور مى‌رود از جانب خدا حكومت مى‌كنند، هنگام مشاركت در سازشهاى معمول ضرورى براى تأثيرگذارى سياسى، دچار مشكل مى‌شوند. حتى ممكن است چنين سازشهايى در نظر آنان غيراخلاقى و گناه باشد. در نتيجه در شرايط تحت كنترل يك جناح، كه همان حكومت دينى است، غالباً پليس به عنوان يك پناهگاه به كار مى‌رود كه، با بيرحمى و ساير اعمال خشن، باعث زيرسؤال رفتن مشروعيت نظام مى‌شود.

اما دلايل خارجى از اين قرار است كه قانونگذاران ديگر كشورها، اغلب، از صدور عقايد متعصبانه دينى عليه كشور خود، كه با قدرت سياسى حمايت پشتيبانى مى‌شود و به سمت ايجاد يك رژيم دين‌سالار ايزوله پيش مى‌رود، مى‌هراسند. چون فرهنگهاى سكولار مى‌توانند از طريق موسيقى، هنر، لباس و فيلم تأثيرات دائمى گمراه كننده‌هاى بر روى جوانان داشته باشند و انديشه‌هاى وارداتى مانند آزادى، دموكراسى و برابرى را به آنها القا كنند، رژيمهاى دين‌سالار تمايل به محدود كردن رابطه با دنياى خارج دارند. چنين اعمالى جدايى كشور را با ديگر كشورها زياد مى‌كند، اما غالباً منجر به شيفتگى به دنياى خارج و مخالفتهاى مخفيانه با رژيم مى‌شود. اين شرايط مانع از عمر طولانى رژيم مى‌شود و حكومتهاى تئوكراسى به ندرت به نسل بعد از بنيانگذاران خود مى‌رسند.

اما دموكراسى تنها هم نمى‌تواند بهترين شكل حكومت باشد. به همين دليل است كه در دنيا انواع مختلفى از دولتها دموكراتيك ديده مى‌شود. حتى در بريتانياى كبير