شهروندى مفهومى بنيادين بوده كه ارتباط دولت و اعضايش را پديد آورده است، بنابراين شهروندى، مفهومى نيست كه با حقوق طبيعى يا حقوق بشر به دست آمده باشد، بلكه آن بازده شدن در مكانى خاص يا تابعيت والدين قابل حصول است. حقوق شهروندى، حقوقى نيست كه به همه افرادى كه در قلمرو دولتى خاص زندگى مى‌كنند، اعطا شود، بلكه آن رابطه سياسى و حقوقى خاصى بين دولت و افرادى است كه تابع آن دولت به حساب مى‌آيند. اعطاى حقوق شهروندى در پاره‌اى از موارد با متغيرهايى چون نژاد، جنسيت، قوميت و طبقه اجتماعى در ارتباط است بدين معنى كه تعلق به نژاد، جنسيت، قوميت يا طبقه اجتماعى خاصى در يك دولت باعث محروميت از حقوق شهروندى يا برعكس برخوردارى از حقوق بيشترى مى‌شوند. امروزه با گسترش فرايند دموكرانيزاسيون دايره حقوق شهروندى افزايش يافته و به همه افراد جامعه تسرى يافته است، گرچه هنوز در اين زمينه استثنائاتى در پاره‌اى از كشورها وجود دارد.(Pierson ,Opcit ,P .٩٢)

ط) ماليات‌ستانى‌

( Tasxation )

گرچه وبر به بحث از ماليات‌ستانى به عنوان يكى از ويژگيهاى دولت مدرن مى‌پردازد، اما نسبت به ساير ويژگيها زياد به اين ويژگى نمى‌پردازد. به عقيده او دولت مدرن بدون درآمدهاى مالياتى منظم نمى‌تواند وجود داشته باشد. در واقع دستگاه دولت از درآمدهاى مالياتى تغذيه مى‌شود كه اين درآمدها به طور مستقيم يا غير مستقيم از شهروندان اخذ مى‌گردد.

براون در تعريف ماليات مى‌گويد: به پرداختهاى اجبارى اشخاص به دولت جهت تأمين اهداف‌عمومى اطلاق مى‌شود(Braun ,٥٧٩١ :٤٤٢) . لازم به يادآورى است كه ماليات‌ستانى يك امر قديمى است كه از گذشته‌هاى دور به شكلهاى گوناگون وجود داشته است. براى مثال قبل از شكل‌گيرى دولت مدرن كليسا از طريق گرفتن عشريه به اداره‌امور خود مى‌پرداخت. اما نبايد فراموش‌كرد كه ماليات‌ستانى پيش‌از شكل‌گيرى دولت مدرن با ماليات‌ستانى در دولت مدرن از يكديگر متمايزند. تا پيش از پيدايش‌