الزبور من بعداً الذكر ان الارض يرثها عبادى الصالحون». اينجا نيز قرآن به صراحت وعده حكومت صالحان بر روى زمين را يك وعده ازلى و ابدى از جانب خداوند معرفى مى‌كند كه در تحقق آن هيچ شكى وجود ندارد.

به اين ترتيب حسب تحليل و وعده‌هاى قرآن، آينده زمين و بشريت از آن اسلام، صالحان، مؤمنان و متقين است. حكومت و خلافت مطلوب قرآنى، حكومت و خلافت صالحان است كه بالاخره و در نهايت بر زمين تسلط خواهد يافت.

در نتيجه، در مردم‌سالارى دينى علاوه بر شرطهاى عقيدتى و منطقى ديگرى كه انسان خود براساس مصالح و منافع خويش براى انتخاب شوندگان مقرر مى‌دارد، شرط مهم ديگرى لازم شمرده مى‌شود و آن عبارت است از صالح بودن انتخاب شوندگان. براساس اين قاعده قرآنى اساساً كسانى كه صالح نيستند شايستگى نامزدى براى انتخاب شدن جهت حكومت كردن را ندارند. همان‌گونه كه كسانى كه مثلًا شرط سنى خاص يا شرط تحصيلى خاص يا شرط تابعيتى خاص يا شرايط عضويت حزبى و ... را احراز نكرده باشند، شايستگى نامزدى براى انتخاب شدن را ندارند.

پس در مردم‌سالارى دينى، انتخاب شوندگان علاوه بر ساير شرايطى كه لازمه نامزد شدن براى انتخاب شدن در همه مردم‌سالاريها متناسب با شرايط هر جامعه‌اى است، شرط صالح بودن نيز از شروط بنيادين و اساسى انتخاب شوندگان است. البته مكانيسم شناخت صالحان و احراز صالح بودن افراد امر حساسى است كه نياز به برنامه‌ريزى، تدبير و توفيق خاص دارد، چرا كه در صورت عدم دقت خطر خروج از مرزهاى دموكراسى مى‌تواند جدى باشد. بديهى است دست يافتن به چنين مكانيسمى امرى ممكن و كاملًا شدنى است. در هر حال، در همه دموكراسى‌ها، از جمله در دموكراسى صالحان، بايستى" آزادانه" و" عادلانه" بودن انتخابات رعايت شده و تضمين گردد. به اين جهت مكانيسم تشخيص صالح بودن انتخاب‌شوندگان حتماً بايد مكانيسمى عادلانه باشد كه در آن حقى از كسى ضايع نگردد كه در غير اين صورت نظام سياسى مدعى حكومت صالحان خود از قلمرو صلاح و عدل خارج شده است و هيچ فرد يا مجموعه و نظام صالحى نمى‌تواند ظالم باشد.