ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٥٤٥ - موجب قصاص

مسأله ١٨- اگر غذايى كه در آن سمّى است كه غالباً غير كشنده است نزد او ببرد، چنانچه قصد قتل او را- و لو رجاءً- بكند، اين عمد است در صورتى كه خورنده جاهل به آن باشد؛ و اگر قصد قتل را نداشته باشد قود ندارد.

مسأله ١٩- اگر چيز مسموم را جلوى او بگذارد به گمان اينكه خون او هدر است، پس خلاف آن آشكار شود، قتل عمد نمى‌باشد و در آن قودى نيست.

مسأله ٢٠- اگر سمّ را در غذاى صاحب منزل قرار دهد پس صاحب منزل بدون علم به آن، آن را بخورد و بميرد در صورتى كه اين كار به قصد قتل صاحب منزل باشد بر او قود مى‌باشد؛ و اما اگر آن را مثلًا به قصد كشتن سگ، در آن قرار دهد پس صاحب منزل آن را بخورد، قود ندارد، بلكه ظاهر آن است كه ديه هم ندارد. و اگر بداند كه صاحب منزل از آن مى‌خورد، ظاهر آن است كه بر او قود مى‌باشد.

مسأله ٢١- اگر در خانه او غذاى مسمومى باشد و شخصى بدون اذن او داخل شود پس بخورد و بميرد نه قود دارد و نه ديه. و اگر او را به خانه‌اش دعوت كند- نه براى خوردن غذا- پس آن را بدون اذن صاحب خانه و عدواناً بخورد، قود ندارد.

مسأله ٢٢- اگر چاهى را حفر نمايد به طورى كه شخص با افتادن در آن كشته مى‌شود، و ديگرى را كه جاهل به آن است طورى بخواند كه به واسطه آمدنش، در آن مى‌افتد، پس بيايد و بيفتد و بميرد، بر او قود مى‌باشد. و اگر چاه در غير راه او باشد و او را بخواند نه به طورى كه در چاه بيفتد، اما شخصى كه مى‌آيد از غير آن راه بيايد پس در چاه بيفتد، نه قود دارد و نه ديه.

مسأله ٢٣- اگر او را مجروح نمايد پس او خودش را با داروى سمّى كه به سرعت مى‌كشد مداوا نمايد به طورى كه قتل به آن استناد پيدا كند، نه به جرح، در نفس قود نمى‌باشد. و در جرح قصاص است اگر از چيزهايى باشد كه موجب آن است؛ وگرنه در آن، ارش جنايت است. و اگر به سرعت نمى‌كشد ليكن قتل با آن و با جرح با هم اتفاق بيفتد، آنچه كه در مقابل فعل شخص مجروح قرار مى‌گيرد ساقط مى‌شود، پس ولىّ او حق دارد بعد از رد نصف ديه او، جارح را به قتل برساند.