مسأله ٢٦- اشكالى ندارد كه قبل از ذهاب دو ثلث، چيزى مانند كدوى حلوايى و گلابى و سيب و غير آن‌ها، در آب انگور ريخته شود و در آن بپزد تا آن‌كه دو ثلث آن برود؛ پس اگر عصير حلال شود آنچه كه در ميان آن پخته نيز حلال مى‌شود، ولى اگر آنچه كه در آن انداخته شده، از چيزهايى باشد كه آب انگور را به خودش جذب مى‌كند حلال بودن آن حتماً به ذهاب دو ثلث آنچه كه در درون آن هم هست، نيازمند است.

مسأله ٢٧- ذهاب دو ثلث آب انگور، با علم و با بيّنه و با خبر دادن ذو اليد مسلمان بلكه با گرفتن از او در صورتى كه از كسانى باشد كه به حرمت آن قبل از ذهاب دو ثلث، اعتقاد داشته باشد، بلكه عقيده‌اش هم معلوم نباشد، ثابت مى‌شود. البته اگر معلوم باشد كه او از كسانى است كه آب انگور جوشيده را قبل از ذهاب دو ثلث آن حلال مى‌داند- مثل اينكه معتقد باشد كه شيره شدن آن در حلال بودن آن كفايت مى‌كند، يا معتقد باشد كه لازم نيست كه ذهاب دو ثلث با آتش باشد بلكه با هوا و طولانى بودن مكث آن هم كافى است- در جواز اعتماد به گفته او در صورتى كه به حصول تثليث خبر بدهد، خلاف و اشكال است و گرفتن از چنين شخصى و بنا گذاشتن بر اينكه او آن را بر اساس تثليث پخته است در صورتى كه چنين چيزى- بدون آن‌كه تفحّصى از حال او شود- محتمل باشد، سزاوارتر به اشكال است؛ پس احتياط (واجب) آن است كه از آن اجتناب شود و اعتماد به گفته او نشود و بنا گذاشته نشود كه آنچه را كه از او گرفته شده، تثليث شده است، بلكه خالى از قوت نيست.

مسأله ٢٨- خوردن مال ديگرى بدون اذن و رضايت او حرام است اگر چه كافرى باشد كه مالش محترم است. و بايد با علم و مانند آن، رضايت او احراز شود، و در حديث وارد است كه: «كسى كه از طعامى بخورد كه به آن خوانده نشده است، در حقيقت پاره‌اى از آتش را خورده است».

مسأله ٢٩- جايز است كه انسان- و لو اينكه ضرورتى نباشد- از خانه پدران و مادران و فرزندان و برادران و خواهرها و عموها و عمه‌ها و دايى‌ها و خاله‌ها و دوستان بخورد. و همچنين زن از خانه شوهرش. و همچنين براى كسى كه بر خانه كسى وكيل شده است و امور آن و حفاظت آنچه كه در آن است، به او سپرده شده است جايز است كه از خانه‌