آن‌كه منافع آن به او منتقل گردد و لازمه آن در صورت اطلاق اين است كه ساكن كردن كسى كه عادتاً در سكونت همراه او است مانند اهل و اولاد و خدمتگزار و دايه فرزند و ميهمان‌هايش، بلكه و همچنين چهارپايان او در صورتى كه جايى براى آن‌ها آماده باشد، جايز است و ساكن كردن غير اين‌ها جايز نيست مگر اينكه آن را شرط كند يا مالك رضايت داشته باشد و اجاره و عاريه دادن مسكن برايش جايز نيست و اين حق به مردن ساكن ارث برده مى‌شود، يا مقتضاى آن يك قسم اباحه لازمى است و لازمه آن مانند احتمال دوم است مگر در ارث بردن، كه لازمه احتمال سوم ارث نبردن است؟ و شايد اولى، خصوصاً در مثل «سكناى خانه مال تو است» و همچنين در عمرى و رقبى، اقرب باشد و در عين حال مسأله خالى از اشكال نيست.

مسأله ٩- هر چيزى كه وقف آن صحيح است، عمرى قرار دادن آن هم صحيح مى‌باشد از قبيل مزرعه و حيوان و اثاث و غير اين‌ها. و ظاهراً رقبى در حكم عمرى است؛ پس در جايى كه وقف صحيح است، صحيح مى‌باشد. و اما سكنى، اختصاص به مسكن‌ها دارد.

صدقه‌

نصوص زيادى بر استحباب صدقه و تشويق بر آن مخصوصاً در وقت‌هاى خاصى مانند جمعه و عرفه و ماه رمضان و بر طوايف مخصوصى مانند همسايه‌ها و ارحام وارد شده است، حتى در حديث وارد شده است: «صدقه به ديگران روا نيست در حالى كه خويشاوند محتاج باشد». و از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم است كه: «به درستى خدايى كه غير از او خدايى نيست، هرآينه با صدقه، بيمارى و ورم و آتش‌سوزى و غرق شدن و ويرانى و ديوانگى- و هفتاد باب از بدى را شمرد- دفع مى‌كند». و وارد شده است كه: «شروع در روز با صدقه، نحوست روز، و شروع شب با آن، نحوست شب را دفع مى‌كند». و «صدقه در شب غضب ربّ را خاموش مى‌كند و گناه بزرگ را نابود مى‌نمايد و حساب را آسان مى‌كند. و صدقه در روز، مال و عمر را زياد مى‌كند». و «بر شيطان چيزى سنگين‌تر از صدقه بر مؤمن نمى‌باشد و صدقه قبل از آن‌كه به دست بنده برسد، به دست خداى متعال مى‌رسد». و از على بن الحسين عليهما السلام است كه: «دستش را وقت صدقه مى‌بوسيد، به او گفته‌