و ديگر نرويد، يا موى او را به هر نحوى كه باشد، از بين ببرد. و همچنين در محاسن، در صورتى كه تراشيده شود يا مثلًا كنده شود و نرويد ديه كامل است. و اگر روييده شوند پس بنابر اقوى در محاسن ثلث ديه است و در موى سر، ارش مى‌باشد. و اما زن، پس در موى او در صورتى كه نرويد ديه كامل است و اگر برويد پس در آن مهر زنانش (مهر المثل) مى‌باشد؛ و فرقى بين صغيره و كبيره نيست.

مسأله ٢- اگر قسمتى برويد و قسمتى نرويد پس آيا در آن ارش است يا از ديه به حساب آن گرفته مى‌شود پس نسبت غير روييده نسبت به تمام آن ملاحظه مى‌شود، بنا بر اين نصف ديه گرفته مى‌شود در صورتى كه نصف باشد و ثلث آن اگر ثلث باشد و به همين صورت و كم پشت بودن مو و پرپشت بودن آن ملاحظه نمى‌شود؟ دومى در غير روييده، ارجح است و در روييده، بنابر ظاهر ارش ساقط نمى‌شود.

مسأله ٣- تشخيص اينكه مو ابداً نمى‌رويد به اهل خبره موكول است؛ پس اگر اهل خبره حكم نمايد كه نمى‌رويد، ديه گرفته مى‌شود. و اگر بعد از آن برويد، ظاهراً آنچه كه از ديه اضافه است، برگردانده مى‌شود.

مسأله ٤- اگر مهر المثل زن بر مهر السنه، بيشتر باشد، مهر المثل گرفته مى‌شود. البته اگر از ديه كامل بيشتر باشد، چيزى براى زن نيست، مگر ديه. و احتمال دارد رجوع به ارش شود.

مسأله ٥- در موى دو ابرو با هم پانصد دينار و در هر يك، نصف آن و در بعضى از آن بنابر حساب آن مى‌باشد. اين در صورتى است كه نرويد وگرنه در آن ارش مى‌باشد، پس اگر قسمتى برويد و قسمتى نرويد، در غير روينده، به حساب آن است و در روينده ظاهراً ارش است.

مسأله ٦- در مژگان چهارگانه، يعنى موهايى كه روى پلك‌ها مى‌رويد، چند قول است كه اقرب آن‌ها ارش مى‌باشد و احوط آن‌ها در صورتى كه نرويد ديه كامل است.

مسأله ٧- در غير آنچه كه از مو گذشت تقدير و اندازه‌اى نيست، ليكن اگر آن را به تنهايى بكند براى آن ارش ثابت است و در صورتى كه منضم به عضو باشد در حالى كه قطع شود يا منضم به پوست باشد در صورتى كه خراشيده شود چيزى در آن نيست، پس‌