ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٣٤٠ - نفقهها

مى‌ماند، پس همه اين‌ها بر ملك شوهر باقى مى‌مانند و زوجه از آن‌ها استفاده مى‌كند، پس شوهر حق دارد كه اگر استحقاق زن از بين رفت آن‌ها را برگرداند، مگر اينكه آن‌ها را تمليك او كرده باشد.

مسأله ١٦- اگر زوجين در انفاق و عدم آن، اختلاف نمايند با اينكه هر دو بر استحقاق زن اتفاق دارند، پس اگر شوهر غايب باشد يا زوجه از او بر كنار باشد قول، قول زن است با قسمش و بر شوهر است كه بيّنه بياورد. و اگر زن در خانه شوهر داخل اهل و عيال او باشد ظاهر آن است كه قول، قول شوهر است با قسمش و زن بايد بيّنه بياورد.

مسأله ١٧- اگر زوجه حامله باشد و وضع حمل نمايد و حال آن‌كه طلاق رجعى داده شده و در زمان وقوع طلاق اختلاف كنند، پس شوهر ادعا كند كه قبل از وضع حمل بوده است و عده‌اش با وضع حمل گذشته است پس نفقه ندارد؛ و زن ادعا كند كه بعد از وضع حمل بوده است و بيّنه‌اى هم نباشد قول، قول زن است با قسم، پس اگر قسم بخورد استحقاق نفقه براى زن ثابت مى‌شود؛ ليكن بر شوهر حكم به جدايى و عدم جواز رجوع به زن مى‌شود، از جهت اينكه به اقرار مرد عمل شده باشد.

مسأله ١٨- اگر زن از مرد مطالبه انفاق نمايد و مرد ادعا كند كه توانايى و تمكن ندارد و زن او را تصديق نكند و ادعا كند كه توانگر است قول، قول مرد است با قسمش در صورتى كه زن بيّنه نداشته باشد، مگر اينكه قبلًا صاحب ثروت بوده و ادعا كند كه اموالش تلف گشته و تنگ‌دست شده است و زن آن را انكار نمايد، پس قول، قول زن است با قسم و بر مرد است كه بيّنه بياورد.

مسأله ١٩- در استحقاق نفقه، فقر و احتياج زن شرط نمى‌باشد؛ پس زن بر شوهر حق نفقه دارد اگر چه از بى‌نيازترين مردم باشد.

مسأله ٢٠- اگر مالى كه به نفقه خود و زن و نزديكان واجب النفقه‌اش وفا نمايد نداشته باشد، پس خود او مقدم بر زنش مى‌باشد و زن بر نزديكان او مقدم است. بنا بر اين آنچه كه از روزى‌اش زياد مى‌آيد براى زن مصرف مى‌شود و به نزديكان داده نمى‌شود مگر آنچه كه از نفقه زن اضافه آمده باشد.