مسأله ٢- بعد از آن‌كه حيوان را در آبادانى گرفت و زير دستش قرار گرفت، بر او واجب است كه در دو صورت جواز گرفتن و عدم آن، از صاحبش جستجو نمايد، پس اگر از صاحب آن مأيوس شده، آن را يا ثمنش را صدقه بدهد مانند غير آن از ساير اقسام مجهول المالك.

مسأله ٣- آنچه كه از حيوانات- مانند مرغ و كبوتر- كه صاحبش شناخته شده نيست، داخل خانه انسان شود ظاهراً از لقطه خارج مى‌باشد، بلكه داخل در مجهول المالك است، پس از صاحب آن جستجو مى‌شود و در وقتى كه از صاحب آن مأيوس شد، آن را صدقه مى‌دهد و فحص لازم، به قدر متعارف اين گونه موارد است، به اينكه از همسايه‌ها و خانه‌ها و آبادانى‌هاى نزديك سؤال كند. و جايز است كه مانند كبوتر را تملك نمايد در صورتى كه مالك دو بال خود باشد (توانايى پرواز داشته باشد) و معلوم نباشد كه صاحبى داشته است. و فحص واجب نيست و احتياط (واجب) در جايى كه مى‌داند كه مالك دارد و لو از جهت آثار يد كه بر آن است، آن است كه با آن معامله مجهول المالك نمايد.

مسأله ٤- آنچه كه از حيوانات در غير آبادانى از قبيل راه‌ها و جاده‌ها و بيابان‌ها و دشت‌ها و صحراها و كوه‌ها و نيزارها و مانند آن‌ها پيدا مى‌شود، اگر از حيواناتى باشد كه به حسب عادت، خود را از درنده‌هاى كوچك مثل روباه و شغال و گرگ و كفتار و مانند اين‌ها حفظ مى‌كند خواه به خاطر آن‌كه جثه‌اش بزرگ است مانند شتر، يا به خاطر آن‌كه به طور سريع مى‌دود مانند اسب و آهو، يا به خاطر قوى بودن و قدرت تهاجم داشتن مانند گاوميش و گاو- گرفتن و دست گذاشتن روى آن جايز نيست در صورتى كه در چراگاه و كنار آب باشد يا سالم باشد كه بر تحصيل آب و چراگاه علف قدرت داشته باشد. و اما اگر از حيواناتى باشد كه درنده‌هاى كوچك بر آن غلبه دارد، مانند گوسفند و بچه شتر و بچه چهارپايان، گرفتن آن جايز است؛ پس اگر آن را گرفت بنابر احتياط (واجب) بايد در جايى كه آن را پيدا كرده و در حوالى آن- در صورتى كه كسى در آنجا باشد- تعريف كند، پس اگر صاحب آن شناخته شد، بايد به او برگرداند وگرنه مى‌تواند آن را- با ضمان براى مالكش در صورتى كه پيدا شود- تملك كرده و بفروشد يا بخورد، چنان كه حق دارد آن را نگه دارد و براى مالكش حفظ نمايد و ضمانى بر او نيست.