مسأله ١٤- اگر متعلق قسم فعل باشد مانند نماز و روزه، پس اگر وقتى براى آن معين كند همان متعين مى‌باشد و وفاى به آن، اين است كه در وقتش آن را انجام دهد. و حنث آن، انجام ندادن آن در آن وقت است، اگر چه در وقت ديگرى آن را به جا بياورد. و اگر مطلق باشد وفاى به آن به اين است كه هر وقتى كه شد آن را ايجاد نمايد و لو يك مرتبه باشد و حنث آن به اين است كه به طور كلى آن را ترك نمايد. و تكرار و فوريّت و مبادرت، واجب نيست و براى او تأخير و لو با اختيار، تا زمانى كه به خاطر گمان پيدا شدن عجز يا پيدا شدن مرگ گمان فوت نمايد جايز است. و اگر متعلق آن ترك باشد، مانند اينكه قسم بخورد كه مثلًا دخانيات استعمال نكند، پس اگر آن را مقيّد به زمانى نمايد، حنث آن به انجام آن در آن زمان مى‌باشد اگر چه يك بار باشد. و اگر مطلق بگذارد مقتضاى آن هميشه و مادام العمر مى‌باشد؛ پس اگر در مدت عمرش و لو يك مرتبه آن را انجام دهد، حنث تحقق پيدا مى‌كند.

مسأله ١٥- اگر محلوف عليه، انجام كارى باشد مانند روزه يك روز، چه به زمانى مقيد باشد مانند يك روز از ماه شعبان يا مطلق باشد، فقط يك حنث براى آن مى‌باشد در صورتى كه در آن وقت مشخص يا به طور مطلق، آن را ترك نمايد. و همچنين است اگر محلوف عليه ترك كارى به طور مطلق باشد، چه آن را به زمان مقيد كرده باشد يا نه، پس وفاى آن به اين است كه در آن وقت مشخص يا به طور مطلق، آن را ترك نمايد و حنث آن به واقع ساختن آن مى‌باشد؛ و لو يك مرتبه، بنا بر اين اگر آن را انجام دهد حنث نموده و قسم منحل مى‌شود. و اگر چند مرتبه آن را انجام دهد، حنث آن فقط يك مرتبه مى‌باشد، پس كفّاره تكرار نمى‌شود. و بنابر اقوى چنين است اگر قسم بخورد كه هر پنجشنبه روزه بگيرد يا قسم بخورد كه در هر جمعه دخانيات استعمال نكند، پس اگر بيشتر از يك روز روزه را ترك نمايد يا بيشتر از يك جمعه، دخانيات استعمال كند حنث و كفّاره تكرار نمى‌شود و قسم با همان مخالفت اولى منحل مى‌شود و احتياط خوب است.

مسأله ١٦- كفّاره قسم، آزاد كردن يك بنده يا اطعام ده مسكين يا پوشاندن آن‌ها است؛