در صورتى ادغام جائز است كه حرف اول از دو حرف ساكن از حروف مد و لين «الف، واو و يا» باشد و اگر چنين نباشد يكى حذف شود و اگر حرف آخر يك كلمه ساكن باشد و حرف اول كلمه ديگر بعد از او ساكن باشد و از لحاظى اين دو كلمه در تلفظ متصل بهم شوند حرف ساكن كلمه اول بكسر خوانده شود.

(از شرح تصريف ص ٩٠- دستور ج ١ ص ١٥٧)

الْتِقاط

- (اصطلاح فقهى) برچيدن، برداشتن، حفظ، حضانت و لقطه برداشتن رجوع به لقطه شود.

التِماس‌

- (اصطلاح اصولى) التماس طلب فعل باشد با تساوى و در عرف خواستن با نوعى فروتنى باشد نه بحد دعا.

(از كشاف ج ١ ص ١٢٩٦)

الْجاء

- (اصطلاح ادبى و كلامى) وادار كردن بر كارى و اكراه كردن بر آن.

(از دستور ج ١ ص ١٥٦)

الْحاق‌

- (اصطلاح ادبى) الحاق در لغت ملحق كردن و پيوستن باشد و نزد صرفيان زياد كردن يك يا دو حرف است به تركيب بطور زيادت غير مطرده.

(از كشاف ج ٢ ص ١٣٠٢)

الحانِ مُوسيقى‌

- اين اصطلاح را اخوان الصفا در رساله موسيقار خود بكار برده‌اند و از اصطلاحات فن موسيقى است و بطور كلى اطلاق بر نغمه‌هاى مختلف شود.

اخوان الصفا گويند طبايع انسانها و حيوانات مختلف است و در هر مزاجى نغمه خاص اثر كند آن نغمه كه ملايم با طبع او بود و چه بسا پاره از انسانها و حيوانات از الحانى لذت برند كه پاره ديگر نبرند و بلكه رنج كشند.

اخوان گويند: مردمان در هنگام دعا و تسبيح و قرائت كتب آسمانى الحانى از موسيقى را مينواختند و آن الحان را بنام «محزن» ميناميدند و آن لحنى است كه قلوب را لطيف و رقيق كند و چشمان را بگريه آرد و نفوس را به توبت و انابت دارد و درون را صاف گرداند.

آنها گويند اصولا فن موسيقى را حكما براى همين امور استخراج كرده‌اند كه در نزديك هياكل و در هنگام قربانيها و دعاها بنوازند.

و لحنى ديگر استخراج كرده‌اند كه در هنگام جنگها و سوق نظاميان مينواختند بنام «مشجع» كه در نفوس نظاميان دليرى برانگيخته آنها را بسوى جنگ سوق ميداد و لحن ديگر را استخراج كردند كه در بيمارستانها بكار ميبردند و در هنگام نيمه شبها براى تخفيف درد و رنج و پايدارى در امراض و حتى بسيارى از امراض را بواسطه آن شفا ميدادند.

و لحنى ديگر كه براى مصائب و احزان و در ماتم‌ها بكار ميبردند براى تسكين غم و اندوه.