پاره از اينان اصولا بيان بن سمعان را پيامبر دانند و بعضى او را خداى ميدانند و گويند روح خدا در وى حلول كرده است و بلكه روح خدا در كالبد همه انبياء و امامان حلول كرده است و نسل به نسل و امام به امام تا به ابو هاشم رسيد و ازو به بيان بن سمعان- در پاره از مراجع بنانيه است.

(مختصر الفرق ص ١٤٥ و ١٣٤)

بَيْت‌

- (اصطلاح ادبى و عرفانى) بيت در لغت عرب خانه باشد و اشتقاق آن از بيتوتت است يعنى شب گذاشتن و خانه را از بهر آن بيت گويند كه جاى شب گذاشتن باشد و همچنين بيت شعر بنائى است از كلام كه موقع آن شب باشد و وقت فراغ و هر بيت را دو نيمه باشد هر نيمه را مصراعى خوانند. (از المعجم ص ٢٣).

- در عرفان منظور از كلمه بيت بطور مطلق خانه كعبه است. و مأخوذ از قرآن مجيد است كه فرمود: إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبارَكاً.

اهل ذوق گويند منظور خانه دل است كه نخست عضوى است كه در كالبد وجود يابد و منشأ همه معنويات است.

بَيْتِ اقْبال‌

- (اين اصطلاح نجومى است) رجوع باوتاد شود.

پاره از تركيبات عرفانى.

بَيْتُ الْحِكْمَة

- عبارت از قلبى است كه اخلاص بر آن غالب باشد.

دل كه غالب بود بر او اخلاص‌

خانه حكمتش همى‌خوانند

اهل دل هر كه نيست اخلاصش‌

صاحب حكمتش نمى‌دانند