برهانى بازگشت به بديهيات ميكنند و بديهيات خود اصولى ميباشند كه نيازى به برهان ندارند مانند قضاياى «اجتماع و ارتفاع نقيضين محال است» و يا «النقيضان لا يجتمعان و لا يرتفعان» و اصل «هو هويت» و اصل «كل بزرگتر از جزء خود است» و غيره كه از قضاياى اوليه‌اند و مستند اكثر براهين و استدلالاتند.

(اسفار ج ١ ص ١٩ و ٣٠٩ و ٣٢٧)

اولِى الأَمْر

- منظور صاحبان امر است كه اطاعت آنها فرض است و آنان انبياء و اولياء و ارباب نفوس قدسيه‌اند.

مأخوذ از قرآن است كه فرمود وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ. وَ ... أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌.

اهالَه‌

- (اصطلاح فقهى) خاك ريختن بر ميت را از اطراف و بطور دسته جمعى گويند. (از شرح لمعه ص ٣٨)

اهْرِمَن‌

- (اصطلاح كلامى) حكماء فرس معتقد بدو اصل بودند كه يكى نور و ديگرى ظلمت باشد و بعدا ظلمت را اهرمن و نور را «اهورامزدا ناميده‌اند و از آن دو بخداى خير و خداى شر تعبير كرده‌اند و شايد بعضى از فلاسفه كه از وجود تعبير به خير مطلق كرده‌اند منشأ آن همان فلسفه فرس باشد در مورد خداى خير و شر.

(رسائل اخوان رساله سوم ناموسيات ص ٨٦)

اهْلِ آخِرت‌

- (اصطلاح عرفانى) در مقابل اهل دنيا، و اهل زهد و تقوى را گويند. (تفسير ص ٥٥٢)

اهْلِ احسان‌

- اين اصطلاح اخلاقى است و اهل احسان كسانى هستند كه به مقام قرب الى اللّه رسيده باشند و مرتبت كسانى است كه با كمال علم به حليه عمل متحلى شده باشند.

(اخلاق ناصرى ص ١٠٦)

اهل ارادَت‌

- رجوع به مريد شود.

اهْلِ اسْتِدراج‌

- اين اصطلاح عرفانى است و استدراج مقام سالكين است كه در مقام علم گرفتار و بمقام معرفت و شهود نرسيده باشند و يا رسيده و بمقام علم آمده باشند و اهل استدراج بواسطه عادات ظاهره از مقامات اعلى نزول كرده‌اند.

(از شرح كلمات بابا طاهر ص ١٥٢)

اهْلِ اسْتِدلال‌

- اين اصطلاح عرفانى است در مقابل اهل تقليد آرند و كسانى را گويند كه كل مسائل مربوط به توحيد ذات و افعال و صفات را از راه دليل و برهان ثابت نمايند و همه همت آنان قال بود نه حال.

(رجوع شود به انسان كامل نسفى ص ٤٠)

اهْلِ اشارَت‌

- اين اصطلاح عرفانى است و اهل اشارت كسانى هستند كه از مقام علم گذشته و بمقام شهود رسيده باشند و از مقام اسارت عبور و به مقام اشارت وقوف كرده باشند در برابر اهل عبارت. (تفسير حدائق ص ١١٤)

اهْلِ اصُول‌

- اين اصطلاح كلامى‌