- (اصطلاح عرفانى) توحيد عيانى كشفى موقوف بر آنست كه سالك بطريق تصفيه بمقامى برسد كه تعين و هستى وى كه پرده جمال الهى گشته و مانع مشاهده بوده محو و فانى گشته و بى‌خود شود و خود را حق ديده بلسان حق ناطق به نطق «انا الحق» گردد رجوع شود بتوحيد شهودى و (شرح گلشن ص ٣٧١).

تركيبات ديگر در معانى فلسفى و عرفانى:

تَوحيدِ اخصُّ الخَواصّ‌

- رجوع بتوحيد عيانى كشفى شود.

توحيد افعالى،، توحيد إلهى،، توحيد حالى،، توحيد خاصّ،، توحيد خواصّ،، توحيد ذاتى،، توحيد صفاتى،،

تَوَدُّد

- تودد بمعناى دوست داشتن و محبت است كه عارف بر تمام موجودات بچشم محبت نگرد و همه را مظهر و مجلاى ذات حق بيند.

تَوريَه‌

- (اصطلاح عرفانى و فقهى و ادبى) توريه بمعناى ستر و اخفاست كه اهل الله بايد حقايق حال خود را بر اهل ظاهر و مبتديان پنهان دارند تا منكر نشوند.

توريه در ادب و فقه يعنى پوشاندن و پنهان كردن سخن باشد و خفاء مقصود و مطلوب و در نزد اهل ادب از جمله محسنات معنوى است و ايهام هم نامند و آن اطلاق لفظى است كه داراى دو معنى باشد يكى قريب و ديگرى غريب و معنى غريب از آن خواسته شود باستناد قرينه خفيه مانند «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌» كه از استواء معناى بعيد آن كه استيلا است اراده شده است رجوع شود به (مطول ص ٣٥٦).

تَوزيع‌

- (اين اصطلاح بديعى است) و آنست كه كلمه يا چند كلمه را در هر بيت يا مصراع بياورند:

سوزنى گويد:

تا كى ز گردش فلك آبگينه رنگ‌

بر آبگينه خانه طاعت زنيم زنگ‌

بر آبگينه سنگ زدن فعل ما و ما

تهمت نهاده بر فلك آبگينه رنگ‌

پيران چنگ پشت و جوانان چنگ زلف‌

در چنگ جام باده و در گوش بانك چنگ‌

چنگ اجل گرفته گريبان عمر و ما

ناخوش گرفته دامن آز و امل بچنگ‌