- (اين اصطلاح فقهى و عرفانى است) و در لغت منع است و شرعا تحريم چيزهائى و وجوب چيزهائى ديگر است در موقع مناسك حج آنكه قصد احترام ميكند محرم نامند و بالجمله احرام حرام شدن بر شخص است كه قصد مناسك حج را دارد از محل معين بنام ميقات كه خود را از امورى محروم و آنها را بر خود حرام كند و احرام حاصل ميشود بآنكه بعد از نظيف كردن خود و كوتاه كردن شارب و غسل و نماز خاص از يكى از مواقيت قصد حج و تعيين نوع آن از تمتع افراد و قران كند و مقارن با نيت تلبيه كند (بگويد لبّيك اللّهمّ لبّيك ...) و دو تكه پارچه خاص احرام بپوشد و در اين موقع حرام است بر او ارتكاب امورى از جمله ١- شكار كردن ٢- معاشرت با زنان بهر نوع استمتاع حتى عقد و شهادت بر عقد نكاح ٣- استمنا ٤- پوشيدن لباس دوخته ٥- استعمال بويهاى خوش و عطريات ٦- سرمه كشيدن ٧- تدهين باشياء خوش‌بوى ٨- جدال كردن و ستيزگى و گفتن ... و ٩- دروغ ١٠- نظر بزن از روى ريبه ١١- خارج كردن خون از بدن بواسطه خارانيدن بدن و جز آن ١٢- ناخن گرفتن ١٣- موى خود را تراشيدن يا كندن آن ١٤- پوشانيدن سر براى مرد ١٥- حنا گذاردن براى زينت ١٦- پوشيدن سلاح ١٧- قطع درخت‌هاى حرم و امورى ديگر (از شرح لمعه ج ١ ص ١٥١- ١٥٣- كشاف ج ١ ص ٤٥) رجوع به مواقيت و حج شود.

در معتقد الاماميه آمده است:

بدان كه احرام ركنى است از اركان حج، هر كه بگذارد متعمدا او را حج نباشد بى‌خلاف.

و روا نباشد احرام گرفتن مگر در شوال، و ذو القعده، و نه روز از ذو الحجه.

دليلش قوله تعالى‌ «الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ»، يعنى: وقت حج ماههاى معلوم است، زيرا كه حج را وصف نكنند بماهها، و هر كه چنين گفت: ماههاى معلوم، آن را گفت كه ما گفتيم. و موقت گردانيدن عبادت بزمانى معين در شرع، دليل كند بر آنكه در غير آن زمان مجزى نباشد، چنانكه وقتهاى نماز.