و از جمله روزهاى آنان «عاسوان» روز اول از ماه سوم تا ششم (از اول خرداد تا ششم) و «اجغار» يعنى آتش افروخته روز شانزدهم از ماه چهارم كه در شب آن آتش افروزند و گرداگرد آن شراب خورند مانند جشن سده و ايامى ديگر.

(از التفهيم ص ٢٦٩)

ايّامِ مُعْتَضِدِىّ‌

- (گاه‌شمارى) ابو ريحان گويد: چون پارسيان از كبيسه دست باز داشتند ماههاشان پيشتر شدند و نوروز پيش از رسيدن برآمد و خراج پيش از غله گشاده شد و دهقانان سواد برنج افتادند و برزگران را دشخوار شد.

پس متوكل نيت بر آن نهاد كه نوروز را سپس‌تر برد تا رعيت را آسان شود. و نرسيده است بتمام كردن آن و از پس او خليفه‌يى را اندرين شغل نبود مگر معتضد را كه او را جز اين همت نبود. پس نوروز را بيازدهم روز حزيران برد. و ديگر ماههاى پارسى و آنچ اندر آنست از روزگارها بحسب نوروز از پس برده شد.

چون سريانيان سال خويش كبيسه كنند مسترقه معتضد نيز شش روز شود اندر آن سال.

(رجوع شود به التفهيم ص ٢٧٠)

ايّامِ مَنْحُوسَه‌

- (اين اصطلاح نجومى و گاه‌شناسى است) و منظور روزهاى نحس است بنا بر قاعده نجومى و يا سنت‌هاى- قديمى كه ناشى از حوادث است در اين ايام.

در هر ماهى چند روز نحس دانند كه پاره از كارها را نبايد در آن روز انجام داد و البته بايد گفت كه هيچ گونه اساس معقولى ندارد.

آن ايام از اين قرارند:

ماه محرم از ٢ تا ٢٠ صفر ١٠ ربيع اول ٤ ربيع دوم ٢٨ جمادى اول ٢٠ جمادى دوم ٢ و ١٠ رجب ٢ و ١٠ شعبان ٢ و ١٠ رمضان ٤ و ٢٠ شوال ٢٠ ذى قعد ٢٨ ذى حج ٨

ايّامِ نَحْر

- اين اصطلاح فقهى است و روزهاى دهم، يازدهم، و دوازدهم ذى الحجه را گويند (از دستور ج ١ ص ١١٣٣)

ايّانَ‌

- اين كلمه در زبان عرب از اسماء استفهام است (بفتح همزه و تشديد يا) و بواسطه آن پرسش از زمان آينده شود. (از تلخيص ص ٨٩).

ايتِلاف‌

- اين اصطلاح اهل ادب است و آن تناسب است و ايتلاف قافيه عبارت از تمكين است و بالجمله ايتلاف لفظ آن باشد كه الفاظ بعضى با بعضى ديگر ملائم باشند غريب با غريب و متداول‌