إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ترجيح عموم بر اطلاق

«لا تكرم الفاسق» منعقد شد [١]- چون در حين تخاطب، قيدى نداشت- پس هم مطلق در اطلاق، ظهور دارد [٢] و هم عام در عموم، داراى ظهور است و هر دو يكسان مى‌باشند.

تذكر: از آنچه اكنون ذكر كرديم، پاسخ سائر مطالب‌ [٣] از جمله، مسأله «دور» براى شما مشخص شد زيرا تمام آن‌ها متوقف بر اين مسئله بود كه: ظهور عام، تنجيزى و ظهور مطلق، تعليقى است.

قوله: «و من ان التقييد اغلب من التخصيص».

ب: وجه دوّم براى تقديم عام بر مطلق، اين است كه: تقييد مطلقات بيش از تخصيص عمومات است‌ [٤] به عبارت ديگر: كثرت تقييد، قرينه بر اين است كه در «ما نحن فيه» مطلق را مقيد نمائيم نه اينكه قائل به تخصيص شويم.

رد وجه دوم: «اولا» غلبه، ممنوع و فاقد ثمره مى‌باشد.

چگونه مى‌گوئيد تقييد مطلقات، بيش از تخصيص عمومات است درحالى‌كه گفته‌اند و مشهور شده: «ما من عام الا و قد خص».

برفرض ثبوت، موجب قطع به ظهور عام و اظهريت آن، نمى‌شود و ظنّ حاصل از آن‌هم كه حجيت ندارد پس وجه دوم هم مردود است.

نتيجه: در هر مورد بايد به خصوصيات و قرائن مقام، توجه نمود اگر «اظهريت» احدهما بر ديگرى معلوم شد، همان را مقدم مى‌نمائيم و الا بايد به قواعد باب تعارض رجوع نمود- على ما يأتى تفصيله إن شاء الله.

[١]يعنى: در اطلاق، ظهور پيدا كرد.

[٢]و ظهور مطلق هم تنجيزى هست.

[٣]كه در توضيح وجه اول بيان كرديم.

[٤]پس بايد «مشكوك» بر غالب، ملحق شود.