فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٠١ - سكوت
از احكام آن در فقه در بابهاى صلات، صوم، امر به معروف، تجارت، قرض، نكاح، لعان و قضاء و نيز در اصول فقه سخن گفتهاند.
الف. بعد فقهى
حكم تكليفى: سكوت در صورت عدم وجود مرجّح براى سخن گفتن، مستحب، و در روايات بدان ترغيب شده است. درحديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است: «بنده مؤمن تا زمانى كه ساكت است، نيكوكار نوشته مىشود، و چون لب به سخن گشايد، نيكوكار يا گنهكار نوشته مىشود»(١)و نيز به نقل از آن حضرت آمده است «سكوت، گنج فراوان و زينت شخص بردبار و پوشش فرد نادان است»(٢)؛ ليكن به لحاظ عروض حالاتى، موضوع احكامى ديگر قرار گرفته كه بدانها اشاره مىشود.
در نماز:سكوت كردن و گوش فرا دادنِ (اِنصات) مأموم هنگام قرائت امام بنابر قول مشهور مستحب است.(٣)برخى آن را واجب دانستهاند.(٤)
در نماز و اثناى قرائت يا ذكر، سكوت كردن براى شنيدن سخن گويندهاى مكروه است.(٥)
در نماز جماعتِ اخفاتى(-->اخفات)، مانند نماز ظهر هنگام اشتغال امام به قرائت، بر مأموم گفتن تسبيح مستحب و سكوت كردن مكروه مىباشد.(٦)
در نماز بين حمد و سوره و نيز پس از اتمام سوره، سكوت كردن به مقدار اندك (اندازه يك نفس كشيدن) مستحب است.(٧)
هنگام ايراد خطبه:در وجوب ترك سخن و خاموش بودن هنگام ايراد خطبههاى نماز جمعه و گوش فرادادن به خطبهها، اختلاف مىباشد.(٨)قول به وجوب به مشهور نسبت داده شده است.(٩)ليكن سكوت و استماع، هنگام ايراد خطبههاى نماز عيد فطر و قربان، مستحب است.(١٠)
هنگام قرائت قرآن :سكوت كردن و گوش دادن به آيات قرآن كريم هنگام تلاوت قارى، مستحب است(١١)( -->استماع).
روزه سكوت :روزه سكوت (صوم الصمت) ؛ بدين گونه كه روزه دار،