فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٦٤ - سؤر
قيد شرعاً را بدان افزودهاند احتمال نخست است.(٨)ظاهر كلام برخى اين است كه آنچه به عنوان تعريف ذكر مىشود معناى حقيقى سؤر است؛(٩)ليكن برخى گفتهاند: بعيد نيست مراد از سؤر در كلمات فقها در خصوص اين مقام، مطلق چيزى باشد كه با جسم حيوان تماس پيدا كرده است؛ هرچند احتمال مىرود اختصاص به آب داشته باشد. البته در غير اين مقام مراد از آن خصوص چيزى است كه با دهان حيوان تماس پيدا كرده است.(١٠)از احكام سؤر در باب طهارت سخن گفتهاند.
احكام:سؤر به لحاظ صاحب آن داراى اقسامى است؛ سؤر انسان و سؤر حيوان. انسان نيز يا مسلمان و يا در حكم مسلمان است، مانند كودكى كه از مسلمان متولد شده است و يا كافر است و يا در حكم كافر، مانند كودكى كه از كافر متولد شده است. حيوان نيز يا حلال گوشت است يا حرام گوشت. حرام گوشت يا پاك است يا نجس كه در مجموع پنج قسم مىشود. از سوى ديگر، سؤر به لحاظ حكم وضعى يا پاك است يا نجس و به لحاظ تكليفى ـ در فرض پاك بودن ـ يا مكروه است يا مستحب.
سؤر مسلمان:سؤر مؤمن (شيعه دوازده امامى) پاك، بلكه استفاده از آن به نوشيدن و وضو گرفتن از باقى مانده آب وضوى وى، مستحب است. در حديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است: «در سؤر مؤمن شفا از هفتاد درد (نهفته) است».(١١)
سؤر مسلمانِ محكوم به كفر، همچون ناصبى(--> ناصبى)و خارجى( -->خوارج)نجس است. به قول مشهور، سؤر زنازاده( -->زنازداده)، مجسِّمه(--> مجسمه)، مُجبره(--> مجبره)و ديگر مخالفان(--> مخالف)پاك است.(١٢)
سؤر حائض(--> حيض)مكروه است؛ ليكن در اينكه استفاده از آن مطلقا مكروه است يا تنها درصورتى كه نسبت به نجاست و طهارت متهم به بى مبالاتى باشد، اختلاف است. برخى، به جاى لفظ «متهم» عنوان «غير مأمونه» را به كار برده و گفتهاند: با «مأمونه» بودنِ حايض كراهت منتفى است. بنابر اين تعبير (مأمونه و غير مأمونه)،