فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٣٤ - زيبايى
بر اساس روايات متعدد، آراستگى ظاهر و ظاهر شدن در برابر مردم در زيباترين هيئت، كارى نيكو و پسنديده مىباشد كه مستحب است مؤمن آن را رعايت كند؛ چه اينكه ـ بر حسب مفاد برخى روايات ـ خداوند متعال زيبا است و زيبايى را دوست دارد و فقر (اظهار آن نزد مردم و در هيئت فقرا در آمدن) را دشمن مىدارد. در حديثى امام صادق عليه السّلام به نقل از امير مؤمنان عليه السّلام مىفرمايد: «خود را براى برادر مسلمان بياراييد؛ آنگونه كه براى فردى ناآشنا ـ كه دوست داريد شما را در نيكوترين هيئت ببيند ـ مىآراييد».(١)
تلاوت قرآن كريم با صداى زيبا مستحب است.(٢)
در انتخاب همسر، زيبايى از صفات مطلوب به شمار مىرود؛ ليكن نبايد زيبايى و ثروت تنها ملاك انتخاب باشد؛ بلكه لازم است به تدين همسر توجه ويژه و مضاعف صورت گيرد. در روايتى آمده است: «اگر كسى با زنى به جهت زيبايى و ثروت او ازدواج كند، چيزى را در وى خواهد ديد كه ناخوشايند او است؛ اما اگر به جهت دين دارى او با وى ازدواج نمايد، خداوند هر دو را براى او جمع مىكند».(٣)
همچنين مستحب است دايهاى كه براى كودك انتخاب مىشود، مؤمن، خردمند، پاك دامن و زيبا باشد و گزيدن دايه زشت مكروه است(٤)( -->دايگى).
افضل براى زنان، بويژه زيبارويان نمازگزاردن در خانه و نرفتن به مسجد است.(٥)
نماز عيد با اجتماع شرايط وجوب نيز بر زنان واجب نيست؛ ليكن شركت آنان در نماز جايز است.(٦)برخى قدما شركت زنان خوش قيافه و زيبارو را جايز ندانستهاند.(٧)
در صورت بروز اختلاف در امامت جماعت دو نفرى كه واجد شرايط امامت اند، جهت مقدم داشتن يكى بر ديگرى مرجّحاتى ذكر كردهاند كه از آن جمله، زيبايى چهره است.(٨)همچنين است اگر اولياى ميّت در اقامه نماز بر او با يكديگر اختلاف پيدا كنند(٩)( -->تشاحّ).