فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٧٣ - شير
عاريه:از شرايط صحت عاريه عين، امكان انتفاع از آن با بقاى عين است، مانند عاريه دادن لباس و زيورآلات. بنابر اين، عاريه دادن چيزى كه با استفاده از بين مىرود، صحيح نيست؛ ليكن بنابر قول مشهور، مِنْحَه؛ يعنى عاريه دادن گوسفند جهت استفاده از شير آن صحيح و از اين حكم مستثنا است(١٤)(--> منحه). بر اين حكم ادعاى اجماع نيز شده است.(١٥)
نكاح:از اسباب مَحرم شدن، شير خوردن كودك از زن با شرايط خاص است(١٦)( -->رضاع).
دوشيدن شير حيوان در صورتى كه براى بچه آن زيان آور باشد جايز نيست؛ چنان كه ندوشيدن و باقى گذاشتن آن در پستان حيوان بدون نياز بچهاش به آن ـ به جهت تضييع مال ـ مكروه يا حرام است(١٧)( -->دوشيدن).
اطعمه و اشربه:نوشيدن شير، بويژه شير گاو مستحب است. برخى روايات از شير به عنوان غذاى پيامبران نام برده و براى آن خواصى از جمله: بر طرف كردن ضعف بدن، روياندن گوشت و محكم كردن استخوان، بر شمردهاند.(١٨)
شير حيوان از نظر حلال و حرام بودن تابع گوشت آن است. بنابر اين، شير حيوانات حلال گوشت، همچون گاو و گوسفند و شتر، حلال و شير حيوانات حرام گوشت از قبيل درندگان حرام است؛(١٩)چنان كه شير حيوان حرام گوشت بالعرض، از قبيل حيوان نجاست خوار(--> نجاست خوارى)و وطى شده انسان( -->آميزش با حيوان)نيز حرام است.(٢٠)
شير الاغ همچون گوشت آن مكروه است؛ هرچند برخى در كراهت شير آن اشكال كردهاند.(٢١)
حيوان حلال گوشتى كه از شير خوك تغذيه كرده و بر اثر آن استخوانش محكم شده است، گوشت و نسل آن حرام خواهد بود و اگر خوردن شير در حدّ محكم شدن استخوانش نباشد، خوردن گوشتش كراهت دارد و مستحب است به مدت هفت روز استبرا شود( -->استبراء). بدين گونه كه در اين مدت ، تنها از شير حيوان حلال گوشت تغذيه كند و در صورت شير خوار نبودن، جو و مانند آن بخورد.