فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٣٦ - شوط
«هركس سوره حم عسق را بخواند، خداوند در روز قيامت او را بر مىانگيزد، در حالى كه صورتش همچون برف (سفيد) يا خورشيد (نورانى) است و چون در پيشگاه حق تعالى مىايستد، خداوند خطاب به او مىفرمايد: بنده من بر تلاوت اين سوره مداومت كردى تا اينكه مىفرمايد: او را به بهشت ببريد».(١)
شورى
شورى: يكى از چهار مزه اصلى.
از آن به مناسبت در باب طهارت و نكاح ياد كردهاند.
طهارت:شورى آب، مانند آب دريا موجب خروج آب از وصف اطلاق نمىشود و در نتيجه عنوان آب مطلق(--> آب مطلق)بر آن صادق خواهد بود. بنابر اين، با آب شور نيز مىتوان وضو گرفت، مگر آنكه شورى آن به قدرى زياد باشد كه عرفاً به آن آب مضاف(--> آب مضاف)گفته شود.(١)
نوشيدن آب شور مكروه است.(٢)
نكاح:برداشتن كام نوزاد با آب فرات(-->آب فرات)و درصورت دسترس نداشتن به آن، با آب شيرين مستحب است و اگر جز آب شور در اختيار نداشته باشد آن را با كمى خرما يا عسل آميخته و كام نوزاد را با آن بر مىدارد.(٣)
(--> نمك)
شوط
شَوْط: يك دور گرديدن گرد كعبه يا رفتن از صفا به مروه و بالعكس.
شوط در لغت به معناى يك بار حركت از مبدئى به مقصدى است.(١)كاربرد رايج آن در فقه در شمارش دورهاى طواف و سعى بين صفا و مروه است كه بر هر دور طواف گرد كعبه از ركن حجرالأسود تا همان ركن و نيز هر بار سعى بين صفا و مروه «شوط» اطلاق مىگردد.
(--> طواف)(--> سعى)