فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٨٣ - سبيل اللّه
براى انجام دادن امور ياد شده مىتوان از سهم سبيل اللّه پرداخت كرد؛ بلكه حتى در صورت توانايى بر انجام دادن آنها بدون زكات، ليكن عدم اقدام بر آنها جز با پرداخت زكات، دادن زكات از سهم سبيل اللّه به او جايز است.(٨)
البته در صورت صرف زكات از سهم سبيل اللّه در مصالح عمومى، همچون ساختن پل، مسجد و مدرسه، شكى در جواز استفاده افراد بى نياز نيست. محل اختلاف جايى است كه اين سهم به فردى داده شود كه در راه خير و ثواب همچون حج و زيارت هزينه مىكند.(٩)
بنابر قول اختصاص سهم سبيل اللّه به جهاد، در صورت عدم جهاد؛ بايد اين سهم تا زمان پيدا شدن مورد مصرف آن حفظ شود؛ اما بنابر قول به تعميم (قول مشهور) از آن در ساير مصارف استفاده مىشود.(١٠)
وقف:اگر كسى مالى را وقف سبيل اللّه كند، به قول مشهور، بلكه به اجماع ادعا شده، فوايد و درآمد آن در همه راههاى خير و نيك صرف مىشود،(١١)هرچند برخى قدما مصرف آن را به مجاهدان اختصاص دادهاند.(١٢)
وصيت:چنانچه كسى مالى را براى سبيل اللّه وصيت كند، به قول مشهور، بلكه به اجماع ادعا شده، در مصالح عمومى مسلمانان صرف مىشود.(١٣)برخى قدما گفتهاند: در صورت عدم تعيين مورد مصرف، در راه كمك به مجاهدان هزينه مىشود و با نبود مجاهدان در ديگر راههاى خير، همچون كمك به نيازمندان، در راه ماندگان و دستگيرى از سادات، هزينه مىگردد؛ بلكه بخش اعظم چنين مالى صرف كمك به سادات فقير و در راه ماندگان از ايشان مىشود و آنچه باقى ماند در ديگر راههاى خير خرج مىشود.(١٤)