فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢١٤ - ريبه
طلاق:چنانچه زنى پس از پايان عدّه(-->عدّه)بر اثر سنگينى يا احساس حركتى در رحم و مانند آن، در باردار بودن خود شك نمايد، مىتواند ازدواج كند؛ امّا اگر چنين ترديدى قبل از پايان يافتن عدّه براى او پيدا شود، در جواز ازدواج وى پس از اتمام عدّه اختلاف است.(٣)البته درصورتى كه پس از ازدواج معلوم شود باردار بوده، از آن جهت كه ازدواج در عدّه واقع شده، عقد باطل است.(٤)
قضاء:قاضىاى كه عدالت شهود برايش محرز نيست بايد از آن تفحص كند يا از مدّعى بخواهد بر عدالت آنان بيّنه( -->بيّنه)اقامه نمايد. در فرض دوم، چنانچه پس از اقامه بيّنه بر عدالت شهود، براى قاضى نسبت به بيّنه شك و ترديد حاصل شود، لازم است فحص و بررسى نموده و از بيّنه به تفصيل سؤال كند تا ابهام و شبههاى باقى نماند.(٥)
در صورت مشكوك بودن گواهان نزد قاضى، بر او مستحب است هنگام اداى شهادت، آنان را از يكديگر جدا كرده و از هر كدام جداگانه شهادت بگيرد.(٦)
هرگاه قاضىاى پس از صدور حكم در حضور دو شاهد عادل، مفاد حكم را جهت اجرا براى قاضىاى ديگر بنويسد، اجراى حكم نوشته شده در صورت شهادت دو شاهد عادل به صحّت نوشته، براى قاضى دوم جايز است؛ اما اگر مفاد شهادت شهود، مغاير نوشته باشد و بر اثر اين مغايرت براى قاضى ريبه حاصل شود، اجراى حكم را متوقف مىكند.(٧)
از ريبه به معناى دوم در باب نكاح سخن رفته است.
نگاه كردن به صورت و دستها از سر انگشت تا مچ زن نامحرم بنابر قول به جواز آن و نيز شنيدن صداى وى، مشروط به عدم ريبه است.(٨)همچنين است نگاه كردن به بدن محارم ـ جز همسر ـ در غير عورت.(٩)