فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٧٠ - روزه
٢. روزه قضاى ماه رمضان بنابر مشهور، در صورتى كه روزه دار پس از زوال (ظهر) روزه اش را باطل كند. كفّاره آن اطعام ده فقير ـ هر فقير به اندازه يك مُدّ(--> مُدّ)ـ بنابر قول منسوب به مشهور است. ديگر اقوال در مسئله عبارت است از: كفّاره افطار در ماه رمضان؛ كفّاره قسم؛ سه روز روزه يا اطعام ده فقير؛ سه روز روزه يا اطعام ده فقير درصورت افطار نه از روى استخفاف و كفّاره افطار در ماه رمضان در صورت افطار از روى استخفاف.(٣٦)
٣. روزه نذر معيّن كه كفّاره آن بنابر قول مشهور، كفّاره افطار روزه ماه رمضان است. برخى، كفّاره آن را كفّاره قسم (اطعام ده فقير يا پوشاندن آنان يا آزاد كردن يك برده) دانستهاند.(٣٧)
ج. وجوب قضا بدون كفّاره:موارد آن در افطار روزه واجب معيّن به شرح زير است:
١. اگر جنب در شب ماه رمضان، پس از بيدار شدن از خواب اوّل يا دوم، دوباره به قصد بيدارى و غسل قبل از طلوع فجر، بخوابد، ليكن تا صبح بيدار نشود، به قول برخى، تنها قضاى آن روز بر وى واجب مىشود؛ هرچند مشهور در خواب سوم به كفّاره نيز قائلاند.(٣٨)
٢. چنانچه روزه دار در ماه رمضان بدون ارتكاب مفطرى، با ترك نيّت روزه يا با ري( -->ريا)يا با نيّت قطع روزه در اثناى روز يا با نيّت قاطع (نيّت ارتكاب يكى از مفطرات)، روزه خود را باطل كند، قضاى آن روز بر او واجب است.(٣٩)
برخى در اين صورت، كفّاره را مطلقا واجب دانسته و برخى، نيّت قاطع بدون ارتكاب را موجب بطلان روزه ندانسته، و برخى علاوه بر نيّت قاطع، نيّت قطع در آينده را موجب بطلان ندانستهاند.(٤٠)
٣. كسى كه غسل جنابت را فراموش كرده و يك يا چند روز از ماه رمضان را با حالت جنابت روزه گرفته است، بنابر قول اكثر فقها، قضاى روزه همه آن روزها بر او واجب است.
٤. كسى كه به رغم توانايى بر اطلاع يافتن از طلوع فجر، بدون بررسى، مرتكب مفطرى شود و سپس معلوم گردد كه فجر قبل از آن طلوع كرده است،