فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٣٣ - ركوع
٧. فاصله انداختن بين پاها به اندازه يك وجب.
٨ . به قول مشهور، نگاهكردن بين دو پا؛ ليكن برخى، بستن چشمها را درحال ركوع مستحب دانستهاند. برخى نيز قائل به تخيير بين نگاه كردن و بستن چشمها شدهاند.
٩. تكرار ذكر ركوع و ختم آن به عدد فرد، همچون سه، پنج و هفت.
١٠. خواندن دعاهاى وارد شده قبل و بعد از ذكر واجب ركوع.
١١. گفتن ذكر صلوات بر محمد و آل محمد قبل يا بعد از ذكر واجب ركوع.
١٢. گفتن{سَمِعَ اللّهُ لِمَن حَمِدَهُ}بعد از سر برداشتن از ركوع.(٤١)
١٣. بلند كردن دستها بعد از ركوع پس از ايستادن به قول گروهى؛ مشهور آن را مستحب ندانستهاند. برخى تكبير را نيز با بلندكردن دستها، مستحب دانستهاند.(٤٢)
١٤. گذاشتن دستها بر روى رانها (بالاى زانوها) براى زن.(٤٣)
مكروهات:
١. موازى يكديگر قرار ندادن گردن و پشت با فرو افكندن سر و كمان كردن پشت يا صاف كردن پشت و پايين انداختن سر و يا جلو دادن سينه و به داخل بردن پشت، همچون زين اسب.
٢. چسباندن دستها به پهلو براى مرد.
٣. كمان كردن زانوها و عقب كشيدن پشت به تصريح برخى.
٤. نهادن دستها بر يكديگر و نيز بين زانوها. ظاهر كلام برخى حرمت آن است( -->تطبيق).
٥ . خارج كردن دستها از آستين و قراردادن در زير لباس.
٦ . تلاوت قرآن.(٤٤)
ديگر احكام:به قول مشهور، درك ركوع امام جماعت يك ركعت محسوب مىشود.(٤٥)همچنين به قول مشهور، كسى كه در نماز جمعه به ركوع ركعت دوم نماز رسيده، نماز جمعه را درك كرده و بايد ركعت دوم نمازش را خود بخواند.(٤٦)
به قول مشهور، در نماز آيات به جماعت، مأموم نمىتواند پس از ركوعِ نخست؛ اعم از ركعت اول و دوم، به امام اقتدا كند؛ بلكه بايد قبل يا در اثناى اولين ركوع اقتدا نمايد.(٤٧)